Don't Miss

    Pentagon Venray opent de deuren

    By on 17 december, 2012

    In de nacht van 13 augustus 1989 gingen de deuren definitief achter ons dicht. In rouw gedompeld bleven we achter. Nimmer zou het uitgaansleven nog zijn zoals het ooit was. Nu, 23 jaar later, likken we nog steeds de wonden. Maar, De Pentagon is back in town! Het is maar voor één avond, maar toch! In verband met de komende reünie opent Pentagon Venray nog één keer gezamenlijk met ons virtueel de deuren. Een laatste maal rondkijken en sfeer proeven. Ga je mee? Ja? Kom maar hoor!

    Bij binnenkomst liggen recht vooruit 21 marmeren treden uitnodigend op ons te wachten: de weg naar de bovengelegen nachtclub. Tot strakkies nachtclub ;-)

    Links is een doorgang met een piepklein loket. Daar kan je de twee verplichte ronde muntjes scoren a 2,30 gulden. Nou vooruit: “doet ur mar un haffel”, de studiebeurs is toch net overgemaakt. Bij binnenkomst geef je aan je linkerzijde de jas af in een hele smalle garderode. Wederom zo’n gezellig ‘doorgeefluik’, net als bij de afhaalchinees. “A real mother for ya” van Johnny Guitar Watson komt vanuit de achtergrond je gehoor strelen. Je kijkt naar rechts en ziet de toiletten, de dansvloer, de beneden-bar en DJ Henri achter de draaitafels. Nou, eerst maar eens wat pimpelen dan? … wat dacht je wat! We zijn er nu toch.

    We lopen aan een Engelse rode telefooncel voorbij een aantal treden omhoog. Gezellig die niveau verschillen in onze dancing. Links van je zit iemand achter de gokkast. Je weet wel, met een lucifer de START-knop vastgezet zodat het ding blijft gaan, en dan verveeld naar het apparaat gaan staren. APPEL – PEER – BANAAN. Zero points. Verkeerd gegokt! Het begint gezellig druk te worden en de rooklucht kietelt je droge strot. Er moet bier naar binnen … en veul! Er komt een rood vlinderstrikje voorbij lopen, met een mooi overhemd gedrapeerd over een buikje, zwarte broek en een rood gilet. Daarissieweer: ober Frans. “Frenske, doe mij een pul bier en geef mijn virtuele vrienden ook wat te hijsen kerel”. Je wordt hier indien gewenst gewoon bediend, en in stijl mag ik wel zeggen.

    Ik loop snel even naar rechts, waar je mooi van bovenaf op de dansvloer kan gluren. Een knipoog naar deze of gene: the game is on! Schiet op, hier met die heerlijke pul bier, even wat moed indrinken. Op het verhoogde gedeelte van onze baanbrekende dancing liggen twee lange bars. Zitplaatsen rondom: gezellig! Aan een van de bars zit een meisje met verdacht stijl haar voor die tijd. Niet echt modieus. Tja, dat gaat dan zo veranderen want ze bestelt een ‘Mike special’: Een mix-drankje met Baileys. HEFTIG SPUL! Na de eerste slokken komen de haren spontaan overeind. Ziedaar, een kuif! Ze is ineens weer helemaal hip, want kuiven hebben we bij de vleet.

    Kom, we gaan even bij de trap in het midden staan. Onder een boogje. Net genoeg ruimte voor 1 persoon, goed uitzicht op de dansvloer en het vrouwelijke schoon. Ik met mijn dandy wit colbertje (ahum), en een coltrui. Voor mij geen dikke ketting over de trui, al hebben anderen wel massaal voor die optie gekozen. Nou, eens even lekker observeren hier. Hoewel? Stilstaan is achteruitgaan .. dus je moet wel af en toe paraderen; ons wil gezien worden! Dan maar even de trap afdalen naar de beneden gelegen bar. Ojee! We moeten dan wel voor een klein deel over die ronde dansvloer heen. En die cirkel is goddomme net een hindernisbaan. Er staan niet alleen 40 vrouwen te dansen, nee … dan dus ook 40 handtasjes. Op de vloer! Je breekt bijna je nek over die godverdomde dingen. Een tweerichtings-rotonde met obstakels.

    Als ik zeg dat iemand staat te dansen, dan bedoel ik dus eigenlijk dat Truus Permanent tegenover Karin Coupe Soleil staat te waggelen, of een Harrie-in-te-strakke-broek met puntlaarzen en een matje in de nek. Stap links, stap rechts, stap links, stap rechts, en nog een klein beetje gewiebel. Laat ik het zo zeggen: de massaal voorhanden zijnde schoudervullingen zijn niet van hun plaats gekomen. Zoiets! Het observatieteam met (te lange) bakkebaarden of snorren kan het niet deren: ‘Da megje is un lekker ding!’. De dansvloer is deels omgeven met gezellige zitjes, en van die vastgeschroefde tafeltjes in het midden. Daarop staan pullen bier, een aantal Kontiki’s en een verwaarloosde Blue Curaçao. In een asbak ligt een sigaret te smeulen. Het baasje is even wiebelen in de cirkel.

    He he, eindelijk bij de bar. Nog een pul dan maar? Naast me staat een getoupeerde Miep een Passoã-jus te bestellen. Ze kijkt met bewondering naar mijn stoflip, die moet lijken op een echte snor. Ineens verstijft ze als haar naam door de speakers galmt. Oeps! Tijd vergeten! Papa is pissig en haar komen ophalen. Die laatste ‘Mike-Special’ had ze niet moeten drinken. Pffffff. En dat net op het moment dat de hele tent keihard gaat meezingen “Whoe-hoe-hoe-hoe-can you feel the force”. De DJ heeft ‘The Real Thing’ erop gegooid. Op Vinyl. Je weet wel, zo’n rond zwart ding op een draaitafel … met een naald en een kraakje. Een analoog orgasme!

    Wat hangt er toch een geweldige sfeer in deze dancing. Okay, er wordt natuurlijk wel eens iemand op de neus getikt … “maar dat gebeurt dan gemoedelijk” (zou Theo Maassen zeggen). Uitsmijter Annies handelt dat met twee vingers in de neus af. Gemoedelijk welteverstaan: Appeltje .. eitje. Voor de gokkers onder ons: APPEL-APPEL-EI. Tien punten.

    Ach, en natuurlijk waren er van die stedelingen die stinkjaloers op ons aller Pentagon waren. En terecht! Dat afgunstige Arnhemse gajes zou onze mooie dancing wel eens komen verbouwen; een verrassingsaanval! Beetje boeren meppen. Uhu! Think again. Die stomkoppen hadden de aanval al vooraf aangekondigd. Haha. Wat een verrassing! De honkbalknuppels stonden al netjes uitgelijnd achter de kerk… HOW’S THAT FOR A SURPRISE!!!!! Welkom Arnhem, kom maar binnen met je knecht. Venray sloot de gelederen. Er waren niet genoeg vluchtwegen om die klootviolen ongeschonden huiswaarts te laten keren. Het positieve aan de avond was wel dat er een aantal Arnhemse sprintkampioenen in de maak waren, want wat hebben die oenen zich de benen onder de reet uit moeten rennen terwijl ze aan een bord voorbij stoven met ‘Welkom in Venray’. Toedeloe! Met je poten van onze Pentagon afblijven.

    Ondertussen weerklinkt ‘The Ritchie Family’ met ‘The Best Disco In Town’. Damn right it is!

    Hoe laat is het? Ruk, bijna 01:00 uur. Ik heb nog genoeg rechthoekige munten (a 3,00 gulden) voor de nachtclub dus heb geen zin om weer via die marmeren trap in de rij te gaan staan. En jij? Wachten we tot 2 uur als het hier dicht gaat of gaan we nu al snel een verdieping omhoog? Nou? OMHOOG! Hupsakee, via de in het midden gelegen wenteltrap snel naar boven. Sluiproute voor de hardcore-Pentagon-ganger. Deurtje openen ..

    HALLO NACHTCLUB! Whoehoeeeeee.

    ♫ Get ready … tonight… gonna make this a night to remember ♫. Wat een hartelijke begroeting van Shalamar.

    Shit, de barkrukken zijn al bezet door een paar smoezelige gebloemde bloesjes met horeca-spoiler. Zullen we maar even in de buurt van de ingang gaan staan dan? Kunnen we de mensen binnen zien komen. We kletsen nog even gezellig over de ‘Spatjes-avond’ van afgelopen woensdag. De dag dat mix-drankjes slechts 1 munt kosten. Er waren afgelopen woensdag weer veel patiënten (of cliënten) van St. Anna of Servaas. Ze deden net zo gek als anders, maar op een andere locatie. Wij ook. Genoeg over woensdag! Het wordt ineens druk. Yep, 2 uur, de dancing is gesloten. De hele meute komt nu naar boven. Opletten dus, en oogcontact maken met de dames … als ze me zien staan dan?

    “Joehoeeeeeeeeee dames, ik sta hieeeeeeerrrrrrrr”. Het helpt niet. Het zal die verrekte stoflip zijn!

    Uiteindelijk zit ik echt alleen maar te wachten tot Miss Guana gaat beginnen met haar striptease. Niet omdat ik die oudere vellen hoef te zien (ben tenslotte nog een jonge god) maar gewoon omdat ik wil dat horecaspoiler 1 t/m 12 oprotten bij de bar. Miss Guana betreedt de dansvloer en begint met haar act. De bar is miraculeus ineens bijna leeg. De kont die nog op de barkruk staat afgedrukt, staat nu strategisch goed opgesteld rond de dansvloer met de tong op de enkels. Mijn nederige billen vlijen zich neder op een kruk. Bedankt geilneven! Kom maar naast me zitten hoor virtuele vrienden. Ja, jij ook! Nee, niet daar!!!! Daar mogen alleen echte vrienden zitten. Wel een beetje je plaats kennen he!

    Ik heb me toch een honger! Wat een luxe dat je gewoon aan de bar een hamburger kan bestellen, bij Elly. YUM YUM! Miss Guana ontbloot op dat moment haar bovenlichaam. GEJUICH! Ook van mij .. want de hamburger is klaar. Smikkel de smikkel :-) Wat zeg je? Je wilt er ook een? Serieus? Is twee munten hoor! Nou vooruit dan “Elly, deze lopende hinderwetvergunning hier wil ook graag een hamburger”. Wat moet je anders met je studie-financiering? Boeken kopen? Doe eens even lekker.

    Naast ons zitten twee blubberbuiken: totaal bezopen! Ook een Elly-burger voor de neus, of ja … voor de bier-pens. Een van de twee heren haalt het bovenste deel van het broodje weg en legt deze op de rand van het bord. Daarna valt hij in slaap … met zijn hoofd BAM in de hamburger. Ik zweer het je … waargebeurd. Zijn maat duwt een vinger tegen zijn lippen: mondje dicht! Haha. Ik pis al bijna in de broek van het lachen: nu al! Na tien minuten schrikt hamburger-face wakker. Het vlees dondert weer netjes op het broodje, maar aan zijn neus hangt een lange sliert curry met mayo. Niet dat hij het in de gaten heeft overigens ;-) Van een hamburger is hij niet meer op de hoogte. Hamburger? Huh? Welke burger? Wat doet een mens als hij wakker schrikt? Je gaat over op routine! Het eerste dat hij zegt is: “Elly, doe mij hier nog twee pullen bier” terwijl hij met zijn vinger twee plaatsen aanwijst. Ojeeeeeee, ik pis nu echt bijna in de broek! Waar is het toilet? Oh ja, rechts naast de ingang. Pfoeeeeeeeee, net op tijd! Mafkezen!

    Zo babbelen we een avond vol. Je kent het wel, door daadwerkelijk je mond te bewegen en er geluid uit te laten komen. Geen mobiele telefoon, geen sms, geen Whatsapp, geen mail. Neen. Gewoon vreselijk ouderwets echt met elkaar praten. Converseren. En nee, dat is niet hetzelfde als chatten.

    ♫ Dance, dance, dance (Yowsaw, Yowsay, yowsay) ♫ trekt de dansvloer weer vol met dansers … en tasjes.

    We lallen nog even over afgelopen zondagavond. Was leuk he? Tja, dat die Rooie Toon met zijn roze jurk kwam zingen, met dat nichterige toontje. Lachen! O ja, en dat Big Fat John Russell met zijn geweldige soul stem de tent kwam oplichten. De barkruk waar hij op zat staat er nog krom van. Met plezier!

    O, hihi … weet je nog toen Rasti Rostelli kwam optreden? Als je pech had werd je vet gehypnotiseerd, en kon je de rest van de avond lekker rondlopen als een Yorkshire Terrier. Kef kef.

    Doe de pullen nog maar snel een keer vol, want het personeel staat al klaar om te gaan vegen.

    Wat hoor ik nu? ♫ Why don’t you staaaaay…..  just … a little bit longerrrrrrrrr♫. Het afsluitnummer van Jackson Brown met de titel ‘Stay’. De avond is ten einde, en deze leesmarathon ook.

    SHIT. Het zit erop. Het was een supergezellige avond mensen. Leuk dat jullie allemaal wilden komen! Mis jullie nu al. Belachelijk, maar waar.

    De deuren worden achter ons gesloten. Alweer! Einde Pentagon. SNIF.

    Nou, daar staan we dan.

    Komend weekend maar even dunnetjes overdoen tijdens de reünie? Ja????

    Joehoeeeeeeeeeeeeee. Zie je daar! Zin an.

    DE PENTAGON IS BACK IN TOWN. YET AGAIN!

    Oh, en zo ging het er in 2012 aan toe (Pentagon on Ice)….

    Veel plezier!

    About BrainDump

    Hersenspinsels en overpeinzingen vermengd met het nodige cynisme en sarcasme. That's me!

    28 Comments

                          Leave a Reply

                          Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

                          Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.