Don't Miss

    Pentagon Venray opent de deuren

    By on 17 december, 2012

    In de nacht van 13 augustus 1989 gingen de deuren definitief achter ons dicht. In rouw gedompeld bleven we achter. Nimmer zou het uitgaansleven nog zijn zoals het ooit was. Nu, 23 jaar later, likken we nog steeds de wonden. Maar, De Pentagon is back in town! Het is maar voor één avond, maar toch! In verband met de komende reünie opent Pentagon Venray nog één keer gezamenlijk met ons virtueel de deuren. Een laatste maal rondkijken en sfeer proeven. Ga je mee? Ja? Kom maar hoor!

    Bij binnenkomst liggen recht vooruit 21 marmeren treden uitnodigend op ons te wachten: de weg naar de bovengelegen nachtclub. Tot strakkies nachtclub ;-)

    Links is een doorgang met een piepklein loket. Daar kan je de twee verplichte ronde muntjes scoren a 2,30 gulden. Nou vooruit: “doet ur mar un haffel”, de studiebeurs is toch net overgemaakt. Bij binnenkomst geef je aan je linkerzijde de jas af in een hele smalle garderode. Wederom zo’n gezellig ‘doorgeefluik’, net als bij de afhaalchinees. “A real mother for ya” van Johnny Guitar Watson komt vanuit de achtergrond je gehoor strelen. Je kijkt naar rechts en ziet de toiletten, de dansvloer, de beneden-bar en DJ Henri achter de draaitafels. Nou, eerst maar eens wat pimpelen dan? … wat dacht je wat! We zijn er nu toch.

    We lopen aan een Engelse rode telefooncel voorbij een aantal treden omhoog. Gezellig die niveau verschillen in onze dancing. Links van je zit iemand achter de gokkast. Je weet wel, met een lucifer de START-knop vastgezet zodat het ding blijft gaan, en dan verveeld naar het apparaat gaan staren. APPEL – PEER – BANAAN. Zero points. Verkeerd gegokt! Het begint gezellig druk te worden en de rooklucht kietelt je droge strot. Er moet bier naar binnen … en veul! Er komt een rood vlinderstrikje voorbij lopen, met een mooi overhemd gedrapeerd over een buikje, zwarte broek en een rood gilet. Daarissieweer: ober Frans. “Frenske, doe mij een pul bier en geef mijn virtuele vrienden ook wat te hijsen kerel”. Je wordt hier indien gewenst gewoon bediend, en in stijl mag ik wel zeggen.

    Ik loop snel even naar rechts, waar je mooi van bovenaf op de dansvloer kan gluren. Een knipoog naar deze of gene: the game is on! Schiet op, hier met die heerlijke pul bier, even wat moed indrinken. Op het verhoogde gedeelte van onze baanbrekende dancing liggen twee lange bars. Zitplaatsen rondom: gezellig! Aan een van de bars zit een meisje met verdacht stijl haar voor die tijd. Niet echt modieus. Tja, dat gaat dan zo veranderen want ze bestelt een ‘Mike special’: Een mix-drankje met Baileys. HEFTIG SPUL! Na de eerste slokken komen de haren spontaan overeind. Ziedaar, een kuif! Ze is ineens weer helemaal hip, want kuiven hebben we bij de vleet.

    Kom, we gaan even bij de trap in het midden staan. Onder een boogje. Net genoeg ruimte voor 1 persoon, goed uitzicht op de dansvloer en het vrouwelijke schoon. Ik met mijn dandy wit colbertje (ahum), en een coltrui. Voor mij geen dikke ketting over de trui, al hebben anderen wel massaal voor die optie gekozen. Nou, eens even lekker observeren hier. Hoewel? Stilstaan is achteruitgaan .. dus je moet wel af en toe paraderen; ons wil gezien worden! Dan maar even de trap afdalen naar de beneden gelegen bar. Ojee! We moeten dan wel voor een klein deel over die ronde dansvloer heen. En die cirkel is goddomme net een hindernisbaan. Er staan niet alleen 40 vrouwen te dansen, nee … dan dus ook 40 handtasjes. Op de vloer! Je breekt bijna je nek over die godverdomde dingen. Een tweerichtings-rotonde met obstakels.

    Als ik zeg dat iemand staat te dansen, dan bedoel ik dus eigenlijk dat Truus Permanent tegenover Karin Coupe Soleil staat te waggelen, of een Harrie-in-te-strakke-broek met puntlaarzen en een matje in de nek. Stap links, stap rechts, stap links, stap rechts, en nog een klein beetje gewiebel. Laat ik het zo zeggen: de massaal voorhanden zijnde schoudervullingen zijn niet van hun plaats gekomen. Zoiets! Het observatieteam met (te lange) bakkebaarden of snorren kan het niet deren: ‘Da megje is un lekker ding!’. De dansvloer is deels omgeven met gezellige zitjes, en van die vastgeschroefde tafeltjes in het midden. Daarop staan pullen bier, een aantal Kontiki’s en een verwaarloosde Blue Curaçao. In een asbak ligt een sigaret te smeulen. Het baasje is even wiebelen in de cirkel.

    He he, eindelijk bij de bar. Nog een pul dan maar? Naast me staat een getoupeerde Miep een Passoã-jus te bestellen. Ze kijkt met bewondering naar mijn stoflip, die moet lijken op een echte snor. Ineens verstijft ze als haar naam door de speakers galmt. Oeps! Tijd vergeten! Papa is pissig en haar komen ophalen. Die laatste ‘Mike-Special’ had ze niet moeten drinken. Pffffff. En dat net op het moment dat de hele tent keihard gaat meezingen “Whoe-hoe-hoe-hoe-can you feel the force”. De DJ heeft ‘The Real Thing’ erop gegooid. Op Vinyl. Je weet wel, zo’n rond zwart ding op een draaitafel … met een naald en een kraakje. Een analoog orgasme!

    Wat hangt er toch een geweldige sfeer in deze dancing. Okay, er wordt natuurlijk wel eens iemand op de neus getikt … “maar dat gebeurt dan gemoedelijk” (zou Theo Maassen zeggen). Uitsmijter Annies handelt dat met twee vingers in de neus af. Gemoedelijk welteverstaan: Appeltje .. eitje. Voor de gokkers onder ons: APPEL-APPEL-EI. Tien punten.

    Ach, en natuurlijk waren er van die stedelingen die stinkjaloers op ons aller Pentagon waren. En terecht! Dat afgunstige Arnhemse gajes zou onze mooie dancing wel eens komen verbouwen; een verrassingsaanval! Beetje boeren meppen. Uhu! Think again. Die stomkoppen hadden de aanval al vooraf aangekondigd. Haha. Wat een verrassing! De honkbalknuppels stonden al netjes uitgelijnd achter de kerk… HOW’S THAT FOR A SURPRISE!!!!! Welkom Arnhem, kom maar binnen met je knecht. Venray sloot de gelederen. Er waren niet genoeg vluchtwegen om die klootviolen ongeschonden huiswaarts te laten keren. Het positieve aan de avond was wel dat er een aantal Arnhemse sprintkampioenen in de maak waren, want wat hebben die oenen zich de benen onder de reet uit moeten rennen terwijl ze aan een bord voorbij stoven met ‘Welkom in Venray’. Toedeloe! Met je poten van onze Pentagon afblijven.

    Ondertussen weerklinkt ‘The Ritchie Family’ met ‘The Best Disco In Town’. Damn right it is!

    Hoe laat is het? Ruk, bijna 01:00 uur. Ik heb nog genoeg rechthoekige munten (a 3,00 gulden) voor de nachtclub dus heb geen zin om weer via die marmeren trap in de rij te gaan staan. En jij? Wachten we tot 2 uur als het hier dicht gaat of gaan we nu al snel een verdieping omhoog? Nou? OMHOOG! Hupsakee, via de in het midden gelegen wenteltrap snel naar boven. Sluiproute voor de hardcore-Pentagon-ganger. Deurtje openen ..

    HALLO NACHTCLUB! Whoehoeeeeee.

    ♫ Get ready … tonight… gonna make this a night to remember ♫. Wat een hartelijke begroeting van Shalamar.

    Shit, de barkrukken zijn al bezet door een paar smoezelige gebloemde bloesjes met horeca-spoiler. Zullen we maar even in de buurt van de ingang gaan staan dan? Kunnen we de mensen binnen zien komen. We kletsen nog even gezellig over de ‘Spatjes-avond’ van afgelopen woensdag. De dag dat mix-drankjes slechts 1 munt kosten. Er waren afgelopen woensdag weer veel patiënten (of cliënten) van St. Anna of Servaas. Ze deden net zo gek als anders, maar op een andere locatie. Wij ook. Genoeg over woensdag! Het wordt ineens druk. Yep, 2 uur, de dancing is gesloten. De hele meute komt nu naar boven. Opletten dus, en oogcontact maken met de dames … als ze me zien staan dan?

    “Joehoeeeeeeeeee dames, ik sta hieeeeeeerrrrrrrr”. Het helpt niet. Het zal die verrekte stoflip zijn!

    Uiteindelijk zit ik echt alleen maar te wachten tot Miss Guana gaat beginnen met haar striptease. Niet omdat ik die oudere vellen hoef te zien (ben tenslotte nog een jonge god) maar gewoon omdat ik wil dat horecaspoiler 1 t/m 12 oprotten bij de bar. Miss Guana betreedt de dansvloer en begint met haar act. De bar is miraculeus ineens bijna leeg. De kont die nog op de barkruk staat afgedrukt, staat nu strategisch goed opgesteld rond de dansvloer met de tong op de enkels. Mijn nederige billen vlijen zich neder op een kruk. Bedankt geilneven! Kom maar naast me zitten hoor virtuele vrienden. Ja, jij ook! Nee, niet daar!!!! Daar mogen alleen echte vrienden zitten. Wel een beetje je plaats kennen he!

    Ik heb me toch een honger! Wat een luxe dat je gewoon aan de bar een hamburger kan bestellen, bij Elly. YUM YUM! Miss Guana ontbloot op dat moment haar bovenlichaam. GEJUICH! Ook van mij .. want de hamburger is klaar. Smikkel de smikkel :-) Wat zeg je? Je wilt er ook een? Serieus? Is twee munten hoor! Nou vooruit dan “Elly, deze lopende hinderwetvergunning hier wil ook graag een hamburger”. Wat moet je anders met je studie-financiering? Boeken kopen? Doe eens even lekker.

    Naast ons zitten twee blubberbuiken: totaal bezopen! Ook een Elly-burger voor de neus, of ja … voor de bier-pens. Een van de twee heren haalt het bovenste deel van het broodje weg en legt deze op de rand van het bord. Daarna valt hij in slaap … met zijn hoofd BAM in de hamburger. Ik zweer het je … waargebeurd. Zijn maat duwt een vinger tegen zijn lippen: mondje dicht! Haha. Ik pis al bijna in de broek van het lachen: nu al! Na tien minuten schrikt hamburger-face wakker. Het vlees dondert weer netjes op het broodje, maar aan zijn neus hangt een lange sliert curry met mayo. Niet dat hij het in de gaten heeft overigens ;-) Van een hamburger is hij niet meer op de hoogte. Hamburger? Huh? Welke burger? Wat doet een mens als hij wakker schrikt? Je gaat over op routine! Het eerste dat hij zegt is: “Elly, doe mij hier nog twee pullen bier” terwijl hij met zijn vinger twee plaatsen aanwijst. Ojeeeeeee, ik pis nu echt bijna in de broek! Waar is het toilet? Oh ja, rechts naast de ingang. Pfoeeeeeeeee, net op tijd! Mafkezen!

    Zo babbelen we een avond vol. Je kent het wel, door daadwerkelijk je mond te bewegen en er geluid uit te laten komen. Geen mobiele telefoon, geen sms, geen Whatsapp, geen mail. Neen. Gewoon vreselijk ouderwets echt met elkaar praten. Converseren. En nee, dat is niet hetzelfde als chatten.

    ♫ Dance, dance, dance (Yowsaw, Yowsay, yowsay) ♫ trekt de dansvloer weer vol met dansers … en tasjes.

    We lallen nog even over afgelopen zondagavond. Was leuk he? Tja, dat die Rooie Toon met zijn roze jurk kwam zingen, met dat nichterige toontje. Lachen! O ja, en dat Big Fat John Russell met zijn geweldige soul stem de tent kwam oplichten. De barkruk waar hij op zat staat er nog krom van. Met plezier!

    O, hihi … weet je nog toen Rasti Rostelli kwam optreden? Als je pech had werd je vet gehypnotiseerd, en kon je de rest van de avond lekker rondlopen als een Yorkshire Terrier. Kef kef.

    Doe de pullen nog maar snel een keer vol, want het personeel staat al klaar om te gaan vegen.

    Wat hoor ik nu? ♫ Why don’t you staaaaay…..  just … a little bit longerrrrrrrrr♫. Het afsluitnummer van Jackson Brown met de titel ‘Stay’. De avond is ten einde, en deze leesmarathon ook.

    SHIT. Het zit erop. Het was een supergezellige avond mensen. Leuk dat jullie allemaal wilden komen! Mis jullie nu al. Belachelijk, maar waar.

    De deuren worden achter ons gesloten. Alweer! Einde Pentagon. SNIF.

    Nou, daar staan we dan.

    Op Zaterdag 22 December 2012 28 december 2013 27 december 2014 maar even dunnetjes overdoen tijdens de reünie? Ja????

    Joehoeeeeeeeeeeeeee. Zie je daar! Ik heb er ontzettend veel zin in.

    DE PENTAGON IS BACK IN TOWN. YET AGAIN!

    Oh, en zo ging het er in 2012 aan toe (Pentagon on Ice)….

    Veel plezier!

    © 2012 – 2014, BrainDump. All rights reserved.

    About BrainDump

    Hersenspinsels en overpeinzingen vermengd met het nodige cynisme en sarcasme. That's me!

    27 Comments

    1. Irma

      13 maart, 2017 at 09:39

      Pentagon was mijn tweede thuis tijdens de B-opleiding in Venray. Dansen en zuipen, heerlijk. Fantastische tijd gehad. Op zondagmiddag tussen een gebroken dienst door naar Pentagon, jaja……
      Jong en wild……

    2. joris

      26 oktober, 2013 at 09:41

      voor al die mensen die ik toen pijn heb gedaan SORRY !!!!!

      • BrainDump

        28 oktober, 2013 at 23:43

        Ach Joris, ik geloof dat het allemaal wel meevalt ;-)

        We hebben allemaal onze streken gehad in die tijd; no regrets.

    3. Jacqueline van Opbergen-Douwes

      19 december, 2012 at 16:58

      Wow! Wat goed verwoord allemaal! Ik was ook even “back to the 80’s”. Mijn allereerste afspraakje met mijn man was… juist ja, in Pentagon, geregeld door een wederzijjdse vriendin van ons. Dat was in 1984… long time ago…
      Maar de allereerste keer dat ik in Pentagon kwam, was, denk ik, in 1980. Ik moet een jaar of 15 geweest zijn, toen mijn ouders een avondje weg gingen. Tegen mijn broer zeiden ze dat hij op ons, mijn zus en ik, moest ‘passen’. “Dat kan niet”, had hij gezegd, “want ik wil gaan stappen in Pentagon!” “Mogen mijn zusjes niet mee?!” Okay, dat mocht dus. Daar stonden we dan, met onze winterjas aan vooraan bij de ingang. Mijn broer kwam niet op het idee om ons geld te geven om onze jassen op te hangen (of was dat gratis?). Hij was in ieder geval binnen afzienbare tijd uit ons gezichtsveld verdwenen.
      Enkele jaren later ging ik zelf met vriendinnen naar Pentagon. Omdat ikzelf niet zo heel groot ben, stond ik zowat bij iedereen op okselhoogte. Niet fijn dus! Maar wel veel gedanst en lol gehad! Overigens was ik niet degene die haar handtas op de dansvloer legde!

      Chapeau voor de leuke herinneringen!

      • BrainDump

        19 december, 2012 at 20:34

        Hi Jacqueline,

        je eerste kennismaking met hubby heb ik natuurlijk meegemaakt. Je zei al dat je ongeveer tot okselhoogte reikte? Uhu: toch alleen als je hakken droeg … ukkepuk :-)

        Fijn dat jij en zo veel anderen weer terug hebben kunnen gaan naar alle mooie herinneringen.

        Het was weer een gezellig avondje Pentagon!

        • Jacqueline van Opbergen-Douwes

          19 december, 2012 at 23:45

          Wat ik me ook nog herinner: we waren net getrouwd en in de zomer die volgde zijn we met onze 3 vrijgezell(ig)e vrienden naar Calella op vakantie gegaan. Bij terugkomst werden we opgewacht door een vader van één van onze vrienden en hij zei dat hij slecht nieuws te vertellen had: Pentagon zou definitief haar deuren sluiten!
          Dat sloeg natuurlijk in als een bom!
          Tijdens het afscheidsfeest werd er van alles verkocht. Je kon zelf bieden. Mijn man stond ergens anders en zonder dat we het van elkaar wisten (door de slechte verlichting) boden we op een gegeven moment tegen elkaar op voor een origineel Pentagon t-shirt. Ik, van mijn kant, wou persé dat shirt in mijn bezit krijgen voor mijn man en hij dacht hetzelfde. Dus uiteindelijk werd als laatste bod 100 gulden geboden. Wie van ons 2 dit bod nou uitbracht, weet ik niet meer. Wij zijn in ieder geval één van de trotse bezitters van een Pentagon t-shirt!! En we hebben ‘m nog steeds!!!

          • BrainDump

            20 december, 2012 at 09:56

            Calella: check! ;-)

            Bericht van die vader: check!

            … maar dat van die veiling kan ik me helemaal niet meer herinneren? Geeft ook niet: jullie hebben er een mooi souvenir aan overgehouden.

    4. Peter v.O.

      18 december, 2012 at 23:52

      Zo, zo,
      Mooi sfeerbeeld geschreven, Ik was er even echt. Al was mijn ervaring ook wel eens dat boven de pickupnaalden op waren en er boven pas gewisseld werd van bandrecorder naar draaitafel als de Dj de naalden van beneden mee naar boven nam. Ik weet nog wie dat was van die hamburger, maar ga dat hier niet posten. Ik zie nog hoe langzaam het burgertje van zijn voorhoofd viel…
      Goede muziekkeuze echt uit mijn tijd, kan het zo meezingen tot groot verdriet van mijn omgeving ( voor wie me kent, ik kan echt niet zingen).
      Dank je wel voor de virtuele uitstap, ga je iets doen met dat talent van je?
      Groetjes,
      Peter.

      • BrainDump

        19 december, 2012 at 12:03

        Haha, komt Peter ook voorbij denderen. Kon niet missen: Pentagon, bier .. en Peter staat weer op de dansvloer (zonder tasje overigens). Dat met die naalden kan ik me inderdaad herinneren. En ja, ik weet ook exact de naam van Meneer Burger, maar ook ik ga die niet noemen ;-) Poink. Drup, drup.

        Fijn dat je van de virtuele uitstap hebt kunnen genieten. De opzet was ook om de mensen (en mezelf) weer eens een avond Pentagon te geven. In zoverre is dat gelukt, aangezien veel mensen hebben gereageerd met ‘ik was er weer even’.

        Of ik nog iets met mijn talent ga doen?

        Nah, ik wil geen beroeps-stripper worden!

        Dat bedoelde je toch ;-) Gnegne.

        • Peter v.O.

          19 december, 2012 at 21:04

          Geen beroepsstripper?
          Maar kerel, een man met jouw ervaring doet toch niet alles meer voor geld, hobby stripper dan???Mister Guana, je bent nu nog steeds jonger als Miss toen was, en toen gaf zij het woord miss een heel nieuwe inhoud. Ik heb het nog jaren met een s geschreven. Nee, het is maar en geintje, jou wil ik niet naks aanschouwen, Massa’s van een ander geslacht gaan jou voor in mijn carrousel, ha, ha.
          Maar ken jij nog dat kleine ronde tafeltje wat aan de grond vastgeschroefd zat tussen de wc’s en dansvloer? Als je tegen die poot aanschopte ging het tafeltje trillen waardoor de bierglazen achtjes draaiden op het tafeltje. Its like magic…Ach er valt zo veel te zanikken over vroeger, je zou bijna vergeten dat je nu ook moet zorgen het leuk te hebben. Tot zaterdag!!!!

          • BrainDump

            19 december, 2012 at 21:17

            Amen to that .. flapdrol! Nee dat van dat tafeltje kan ik me niet meer herinneren. Maar goed: jij schopte destijds overal tegenaan.. recalcitrant ding :-D Waar woont Peter ook alweer? Simpel, hier linksaf en dan alle tuinen volgen waar bloemen zijn gejat .. dan zoeken naar lantaarn palen die zijn uitgetrapt .. en uiteindelijk kom je bij een woning waar de echtgenote zojuist een bos ‘vers geplukte’ bloemen heeft ontvangen.

            P.S. Niet vreemd opkijken als de hele woning van binnen staat te knipperen, want hij heeft ook de alarm-lampen bij bouwwerkzaamheden tijdelijk geleend. Hij bracht ze wel de volgende dag netjes terug .. dat dan weer wel. En die straat lantaarns .. waren slechts donker voor een half uur … want daarna waren ze van de schrik bekomen.

            De bloemen kwamen echter nooit terug bij de tuinen die het gemis maar moeilijk konden verkroppen.

            De echtgenote was duidelijk in dezen: eens gegeven … blijft gegeven.

            • Peter v.O.

              19 december, 2012 at 22:03

              Die echtgenote zal het er wel eens moeilijk mee gehad hebben. Staat er zo’n klootviool aan haar bed om 5.30u met een bosje hyacinten….met de bollen kluiten er nog aan. En met een ferm gebaar werpt hij deze op het echtelijke bed, ongedierte (wormen en kevertjes) en zand zorgen voor een geheel nieuwe aanblik. Nee ze kan blij zijn dat ik er te oud voor ben. Tegenwoordig koop ik soms een bosje bloemen voor haar, toch blijf ik het ide houden dat ik dan wat mis…gek he?
              Het lijkt me een goed plan om zaterdagavond nog meer anekdotes uit te wisselen. Ik kan er een aantal bedenken die ik niet op dit medium terug wil zien, en jij ook niet, ha, ha.

              • BrainDump

                19 december, 2012 at 22:05

                Ojeeeeeeee…

                tot zaterdag!

    5. Gerry van Gemert

      18 december, 2012 at 11:51

      Tijdens het lezen van dit verslag, herleefde ik alles weer alsof het gister was, heerlijk gewoon.
      Kwas 14 toen ik stiekum hier kwam met mijn Venrayse vriendinnen, thuis gezegt dat ik bij een vriendin ging logeren terwijl ik inDe Pentagon zat ook boven hihi.Ook hier mijn grote liefde leren kennen en zo vaak als we konden waren we in de Pentagon, ik kwam overigens uit Boxmeer en moest allerlei smoesjes verzinnen om naar Venray te kunnen, dat was spannend,Ik zou het zo over willen doen, met alle mensen die er toen ook waren zo rond de jaren 68/70 en alles daarna. Tijdens de reunie heb ik weinig vaste klanten van Pentagon toen gezien dat was jammer, hopelijk komen ze weer eens terug op deze super gezellige party haha.
      Mijn dank ik groot om weer heel even alles te herbeleven tijdens dit pracht vertaalde verhaal<3

      • BrainDump

        18 december, 2012 at 15:26

        Gerry wat een lief compliment. Het blijkt wel dat veel mensen er mooie herinneringen aan hebben. Naar mijn weten is het nooit eens echt op papier gezet. Onlangs dus besloten dat we maar weer eens terug moesten gaan.. terug naar die sfeer, de muziek en het pand. Het feit dat velen weer even dat gevoel hebben herleefd doet me goed. Dat was precies de bedoeling. Another night at ‘De Pentagon’ :-)

    6. Marlie

      17 december, 2012 at 21:54

      haha Leon , je bent niet de enige die kan leuteren, ik ben een geboren
      Thietuit en die kunnen er wat van. En die Leon? Klopt, niks over te vinden. Geeft niks hoor, ik wilde alleen zien of ik je ken. Laterzzz Marlie

      • BrainDump

        17 december, 2012 at 22:19

        ;-) Ik kan niet alleen goochelen met woorden Marlie. Indien gewenst bezig ik de grote verdwijntruc ook via Google. Gheghe. *POEF* Waarissienou?

        Joehoeee… ik ben hieeeeerrrrrrrrr

        *POEF*

        Huh? Foetsie!

    7. Maurits Schwachöfer

      17 december, 2012 at 19:35

      Echt een geweldig en herkenbaar verhaal over de Pentagon! Ik was destijds 16 jaar en heb 5 jaar mogen genieten van de beste Discotheek in de regio! Ik kwam er op de zaterdagavond en ook geregeld op de Zondagmiddag. Het was er altijd druk of je nu op de zaterdag kwam of op zondagmiddag! Super sfeer en geweldige muziek. Je hebt het mij weer opnieuw laten beleven. Ik heb ook echt weer super zin in de reünie! Ik zie je zaterdagavond bij mij voor de deur! Disco inferno en voetjes van de vloer. Groet Maurits

      • BrainDump

        17 december, 2012 at 19:54

        ;-) Ja jochie, het was ook de bedoeling om het opnieuw te beleven. Wij, allemaal bij elkaar. Zie je zaterdag kerel… ding-dong …. is Meneer Schwachöfer thuis? Ja …. die is al stap links, stap rechts aan het oefenen! Uitslover! Ik hang gewoon een deuk in de bar … net zo makkelijk :-D

    8. wim engels

      17 december, 2012 at 17:26

      goh wat mooi geschreven ,ik was weer even terug in die tyd , ja het gemis blijft , maar herrineringen blijven.

      • BrainDump

        17 december, 2012 at 18:30

        Haha, die WIM! We hebben er nog samen gestaan jongen! Samen met Eduard. Ook in Studio 2000 overigens ;-)

    9. frans

      17 december, 2012 at 17:03

      Weer vlijmscherp neergepend ! :)

      • BrainDump

        17 december, 2012 at 18:29

        Tja, jij hebt die gekrabbelde klad-versie nog gezien Frans! Ik had jou natuurlijk ook achter de draaitafel kunnen schrijven, maar dan had ik moeten zeggen : “Er staat een DJ, zeker weten .. maar we zien hem niet!”. Haha. Menneke!

        Mijn dank DJ Sxeyes.

    10. Marlie

      17 december, 2012 at 15:59

      Wow man, wat heb je dat leuk geschreven. Allemaal zo herkenbaar en alles klopt als een bus. Ik kwam er vaak, veel te vaak… 6 avonden per week,geloof ik, want op maandag was t gesloten. Maarrrrrrrr…ik heb never nooit een handtasje meegehad. En in de Pentagon heb ik mijn man leren kennen, 33 jaar geleden alweer.
      Gisteravond vroeg ik hem nog wie toch nog eens die andersgeaarde man (netjes he?) was die in die tijd altijd met een neppe witte bontjas rondliep. De naam wisten we niet meer en nu lees over Toon.Alweer een man in een jas. Na ja, ik zal je vertellen, ik ben nog nooit bij een Pentagon Reünie geweest.Misschien dat het nu gaat lukken? We zullen zien.En nu ga ik eens ff uizoeken wie dan toch Leon is, geen flauw idee.
      Groetjes en hoije wor, Marlie

      • BrainDump

        17 december, 2012 at 18:26

        Hallo Marlie,

        bedankt voor je uitgebreide reactie (bijna net zo lang als mijn leuter-verhaal). Er wordt zo ontzettend veel over De Pentagon gepraat dat ik het tijd vond dat het eens in verhaalvorm werd gedaan. De handtasjes .. dat zal aan de periode liggen denk ik. Iedereen had flarden aan herinneringen; pleur ze op een hoop en bedenk een verhaallijn en kennelijk is het voor velen tot leven gekomen. En dat was nu net mijn intentie. Gewoon een avondje Pentagon met zijn allen. Gezellie!

        Ik weet niet of er nog kaarten voorhanden zijn, maar je kan het altijd proberen!

        Ow, en die Leon is als het goed is niet te vinden op internet ;-) Je vindt er wel een paar … maar als het goed is … niet deze :-D

        Hoje wor ;-)

    11. Vincent

      17 december, 2012 at 14:31

      KLASSE!!! Dank je vriend voor de rondleiding in het uitgaansleven van toen. De Pentagon.

      • BrainDump

        17 december, 2012 at 15:42

        Graag gedaan Vincent. Zijn we er toch stiekem weer even geweest ;-)

    Leave a Reply

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *