Don't Miss

    Pentagon reünie Venray 2012.. Wiknie?

    By on 23 december, 2012


    Pentagon Reünie Venray

    Het zit er alweer op: de reünie is ten einde. Het deel van de avond dat ik me nog kan herinneren was in ieder geval erg gezellig. De rest van de avond? Ik laat me de komende week verrassen door hetgeen ik van anderen hoor ;-)

    Hoe het begon?

    Kijk, je verheugt je al weken op een avondje diskowwww, en nu was het dan eindelijk zo ver. Eerst thuis met een paar vrienden aan de bubbels, om alvast te proosten op een geslaagde avond. Burp. Dat is natuurlijk al vragen om problemen. Ergens in het universum neemt iemand dit iets te letterlijk: U vraagt om problemen, wij draaien. Stelletje ellendelingen.

    Goed, eerst maar eens in die tent zien te komen. Het regent als de ziekte dus die lange wandeling was geen goed begin van het feest. Ja hup, tent gevonden, jas en paraplu afgegeven, munten gehaald (helaas niet de oorspronkelijke oude), de portier even vriendelijk begroet, en als een enthousiaste zuigeling naar binnen stuiteren. Het feest kan beginnen, want wij zijn binnen. Stuiter, stuiter, hyper de hyper. Even snel een bevriend stel die bardienst heeft begroeten, en daarna stevig aan het bier. Zuipen kreng! Ik weet niet uit welke clandestiene stokerij dit brouwsel kwam, maar het had een erg laag whoep-whoeeeeep gehalte. Eerder een boink-boink. Je komt voor het lekker wegdrinkende disco gevoel en giet uiteindelijk gewoon hardstyle in je gevel. In eerste instantie denk je nog: “Ach, dat went wel”. Ik heb het zo’n 25 keer gedacht, en had het evenzovele keren verschrikkelijk mis. Pffff.

    De sfeer was echter top, en uiteraard loop je een hoeveelheid aan oude bekenden tegen het lijf. Soms zegt iemand “Ik ken jou ergens van!”. Mijn antwoord was steevast “Dat zal De Pentagon zijn geweest?”. Yup, lekker dronken gelul. Het is ECHT een reünie ;-) Dan ook maar meteen aan de pullen bier! Hatsikedee, 2 munten en we donderen nog wat extra kerosine in de bakkes. We zullen die kater eens even een eind op weg helpen. Nee, goed bezig jongen. Suffe muts!

    En waar soul wordt gedraaid, is de ziel van het hele gebeuren als vanouds…  de dansvloer. BOMVOL! Deze keer niet net als vroeger allemaal tasjes op de vloer. Nope, geloof het of niet maar een aantal van die tassen hingen om mijn rechterarm. Whoepsidaisy! Nou ben ik inderdaad wel slank, maar om me dan meteen als kapstok te gebruiken? Ach ja, ik deed het met liefde zodat de dames lekker konden dansen. Een aantal van hen danste nog steeds als 23 jaar geleden. Stap links, stap rechts, stap links, stap rechts. Het viel me op dat de decolletés beduidend dieper waren dan vroeger. Her en der zie je bewegingsloze siliconen zij-aan-zij dansen met een nog geheel origineel paar borsten die duidelijk moeite hebben met de zwaartekracht.  Ach wat leuk … er zijn ook dames die speciaal voor deze avond dezelfde coupe hebben als destijds. Die hebben er echt werk van gemaakt. Althans, dat hoop je! Uiteindelijk blijkt dat ze de afgelopen 23 jaar diezelfde helm hebben behouden, evenals de kapper die deze creatie in 1963 heeft bedacht. Ik wilde bijna vragen “ziede mit de brommer? Ge het ow helm nog op”. Ik heb me ingehouden! Je weet het nooit op zo’n avond; misschien had ik later nog een lift nodig ;-)

    Halverwege de avond heb ik even overwogen om toch die paraplu alvast te gaan halen bij de garderobe. Geloof het of niet .. maar het dak van die tent lekte als de ziekte. Sta je lekker met je pul bier met een ‘nieuwe’ bekende te praten en je hoort “drup, drup … drup” geluiden op de vloer tikken. Ben ik nou zo geil dat ik begin te lekken? NEEN! Ik kon het me ook al niet voorstellen, want er was verdomde weinig aanleiding toe. Vul de rest zelf maar in! Dus de zakdoekjes konden weer worden opgeborgen, enkel een paraplu zou mogelijk nog enig soelaas kunnen bieden.

    Vanaf dit punt worden de herinneringen een stuk waziger moet ik eerlijk bekennen. Er schijnt iets van een optreden geweest te zijn? Van ‘Timeless’? Ik kan me nog net zo’n manneke op het podium herinneren, maar veel meer dan dat is het niet. Nee, het geheugen stottert nu op volle toeren. Dat verrekte bier ook! Niet te zuipen, maar gewoon blijven doortetteren! Ik ben in 23 jaar toch ook geen enkele hersencel rijker geworden kennelijk. Eikel.

    Ik ben niet helemaal zeker, maar die sluitingstijd van 01:00 uur hebben we volgens mij ruim overschreden. De alcohollimiet overigens ook. Kennelijk heb ik daar ergens mijn jas en paraplu gehaald? Ik weet dat omdat we met een aantal mensen (waarvan ik er een paar nog herinner) naar café Hulsman zijn gelopen; met jas EN paraplu. En als ik zeg ‘lopen’ dan geef ik er gewoon een draai aan. Want zo liepen we: draaierig! Ging nergens over. Burp.

    Nou weet ik nog wel dat ik bij Hulsman ben gearriveerd! TADA! Waarom ik dat weet? Omdat ik er ben vertrokken! Je kan niet ergens vertrekken zonder te zijn binnengekomen, nietwaar? Voor de volledigheid moet ik dan wel toegeven dat de complete 1,5 uur tussen aankomst en vertrek een volledig raadsel voor me zijn.  Op routine heb ik kennelijk nog wel EN mijn jas EN mijn paraplu weten te vinden. Dat mag gerust een wonder worden genoemd. In beide gevallen overigens ook nog de juiste! Bij vertrek nog een buddy de hand geschud bij de ingang, en die martelgang naar huis aangevangen. Weer die verdomde pleuris regen.

    Die wandeling duurt normaliter 15 minuten, maar ik voelde deze keer schijnbaar de behoefte om er 30 minuten over te doen. In een rechte lijn lopen was compleet niet meer aan de orde! Zwalken, struikelen, en lekker onstabiel de indruk wekken dat er niets aan de hand is. Van dattum! Mijn god wat heb ik een pokkeneind gelopen zeg. De afstand met talrijke omwegen en veel links-rechts bewegingen gewoon verdubbeld.  KUT bier!

    Uiteindelijk kom je dan de straat binnenwandelen, of moet ik zeggen sluipen? Kruipen? Waggelen? Wiebelen? Alles behalve normaal lopen dan! Zo dronken als ik was heb ik me nog wel kapot staan te ergeren aan die belachelijke knipperende kerstverlichting bij de tegenoverburen. Fuck Off met die lampen!

    Uiteindelijk wel tevreden in mijn kribbe beland, met een lach op het gezicht. Gezelligheid, mooie muziek, lieve mensen en KUT bier!

    En vanmiddag werd ik wakker: Pentagon? Reünie? Wie, ehhh … waar?

    Aanvulling:
    Wat ik nog even kwijt wil: Ad v/d Veer (de toenmalige eigenaar) was er gisteren ook. Hij heeft zijn eigen kaartje gekocht, en zijn eigen drinken betaald. In mijn ogen is dat wel een complete misser van de organisatoren. Een feest organiseren met de naam die Ad heeft opgebouwd, en dan 500 mensen die tent in trekken? En Ad moet zijn eigen kaartje kopen? Zelf een drankje betalen? Diep buigen voor de lieve man. Heel diep! Hij nam het met de nodige gratie allemaal. Ik bedank de organisatoren voor het initiatief, van harte zelfs, maar laten we wel met elkaar afspreken dat we dit nooit, maar dan ook nooit meer laten gebeuren. Mee eens? MOOI!  

    © 2012 – 2014, BrainDump. All rights reserved.

    About BrainDump

    Hersenspinsels en overpeinzingen vermengd met het nodige cynisme en sarcasme. That's me!

    4 Comments

    1. Peter v.O.

      25 december, 2012 at 00:32

      Was wel wat druk, ik snap niet dat ze mij nog binnen gelaten hebben, maar ja dan had ik er niet meer over kunnen lullen.
      En ja, ik heb ook van dat vage pils lopen smullen.
      Wat uurtjes aan de dans geweest op de 30 cm die mij daarvoor door de organisatie ter beschikking werden gesteld,
      Achter mij een molenpaard, ritmisch botste haar beste kant met veel geweld.
      Moeilijk om dan maat te houden, maar dat mocht de pret niet drukken.
      Samen met gelijk gestemden mee lallen en verbaasd zijn dat ik al die liedjes nog op mijn harde schijf heb staan. Ik dacht dat jaren alcohol deze schijf wel gewist zou hebben, Niet dus!
      Gut gut wat zijn jullie allemaal oud geworden,Tijd is soms genadeloos. Ik heb hier gelukkig geen last van, heb jaren geleden de spiegel al weggegooid. Dus denk ik dat het bij mij wel meevalt.
      Als het Pentagon nog bestond hadden ze er nieuwe heipalen onder moeten zetten, want de gemiddelde bezoeker is 2 keer zo zwaar geworden…..
      Het was een fijn feest zonder pretenties, leuke ontmoetingen. Op een na, een bier parasiet, wel zuipen maar betalen niet. Ik hoop dat die halve zool beloond wordt met de grootste kater aller tijden,
      en hij nog weken dun mag scheiten.
      Zoiets noem je niet de kerstgedachte, maar de straf van god. Wie??? Ik weet ook niet wie god is? En etc etc… Tja dat is een andere discussie.
      Los van de erg leuke avond heb ik een tip voor de organisatie: Graag Hertog jan en betalen met de gangbare horecamunt….
      Organisatie en medeklanten bedankt en BrainDump, ook met jou heb ik lol gehad. Ik werd lachend wakker, en dat gebeurd niet elke dag ( er zijn wel eens van die dagen dat dit niet gebeurd).

      Groetjes,
      Peter

      • BrainDump

        29 december, 2012 at 19:53

        Menneke toch, had je comment over het hoofd gezien :-/ Het was zeker een gezellige avond; zeker als ik moet afgaan op dat ge-stuiter van jou over die dansvloer. Gheghe. Volgens mij heeft iedereen zich geamuseerd en had half Venray een kater van die bocht die we hebben moeten drinken. Het MOEST hè! Met dwang enzo.

    2. Maurits Schwachöfer

      24 december, 2012 at 18:26

      Ik ben het er helemaal mee ééns!

    Leave a Reply

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *