Don't Miss

    In de Venrayse hoofdrol: Harry ‘kerststal’ Arts

    By on 20 mei, 2013

    Harry ‘kerststal’ Artsoftewel Harry van Sjang van Hennes. Veel mensen zullen hem met name kennen van de kerststal op de Grote Markt, maar hij deed veel meer dan dat. Harry mocht dan zwakbegaafd genoemd worden, het was ook een erg plezierige vent en een harde werker. Een aanwinst voor ieder bedrijf. Reden genoeg voor de firma Heijmans om hem als grondwerker in dienst te nemen. Zolang hij maar duidelijk omschreven taken kreeg had je er geen omkijken naar. Hoewel?

    Op het werk…

    Zo moest de grond op de bouwplaats een keer worden aangetrild met zo’n lawaaierig apparaat. No worries, Harry zou dat varkentje wel eens even wassen. Zijn collega ging ondertussen een paar uur andere zaken regelen. Bij terugkomst stond Harry heel beteuterd en zeiknat voor zich uit te staren, ondertussen hevig trekkend aan een sigaret. Op de vraag wat er aan de hand was antwoordde Harry: “de b-b-benzine is op denk ik. Helemaal op .. de benzine”. Zijn collega Henk wist dat het apparaat die ochtend tot aan de nok was gevuld, dus er moest iets anders gaande zijn. Hij observeerde de zeiknatte kleding van Harry, en vervolgens viel zijn oog op de losgeschoten brandstofslang aan de machine. Een slang die losschiet, een trillend apparaat die de klotsende benzine over Harry had gemorst, en de beste man steekt vrolijk een peuk op! Hij ging die dag door het oog van de naald.

    Zo verrichtte Harry allerlei hand- en spanwerk, ijverig als hij was, totdat hem werd verteld dat hij pauze moest gaan houden. Want zei je niets … dan ging die turbo op volle toeren door tot het einde van de dag. Tegen het middaguur liep hij dan met ferme passen naar de schaftkeet om gewapend met een fluitketel koffie te zetten voor zijn lieve collega’s. Deze kwamen op een dag de keet binnen om daar een verdrietige Harry aan te treffen :-(

    ‘Ik, ik kan geen water k-koken, kan niet … koken’.
    ‘Hoezo Har, is er geen water meer dan?’
    ‘Jawel, w-water heb ik. Genoeg water.’
    ‘Is het gas op dan?’
    ‘Nee, gas is er ook … dat is er..  er is gas.’
    ‘Hoezo kan je geen koffie zetten dan, we snappen het niet?’
    ‘Ik b-b-ben het fluitje van de ketel kwijt. Die is kwijt’.

    Hij nam bepaalde zaken gewoon net iets te letterlijk. Vind je het gek dat zijn collega’s knettergek op de man waren? Zo gek zelfs, dat ze hem aan huis kwamen vertellen wanneer hij moest werken en hoe laat ze hem zouden ophalen. Dat Harry geen telefoon had stoorde de collega’s allerminst.

    Woensdag gehaktdag…

    En wat is er op woensdag? Gehaktdag; Harry wist het als geen ander. Op dinsdag ging hij thuis aan de slag om een enorme gehaktbal te bakken, die de dag daarna werd verorberd in de keet. En dat iedere week. En als ik zeg ‘enorme gehaktbal’ dan overdrijf ik het niet. Sterker nog, ze werden met de week groter. Harry ging dan met een zorgvuldig ingepakte bal aan tafel zitten, waarna dit pakket theatraal heel voorzichtig werd opengevouwen en getoond aan het verbaasde publiek. Zoals een goochelaar doet als hij een voorwerp laat verschijnen. Zo ongeveer dan, want de goochelaar tovert niet eerst een konijn uit de hoge hoed om er vervolgens en plein public zijn tanden in te zetten. Tromgeroffel, en ziedaar …  een bal ter grootte van een kinderhoofdje. Tada! En dat zonder hoge hoed of hocus pocus. Harry nam dan een flinke hap uit die joekel, gevolgd door een tevreden “Hmmmmmm …. mmmmm”.

    ‘Wat heb jij voor lekkers meegenomen Harry?’
    ‘Unne, unne … g-ge-hakt-bal’
    ‘Nou, die mag je voor mij ook wel eentje maken hoor!’, waarop meerdere collega’s beaamden ‘Nou, precies!’.
    ‘Dat zal ik doen … dat doe ik volgende week’ was het antwoord van Harry.

    Inderdaad exact een week later kwam Harry met twee kinderhoofdjes van gehakt in de keet. Belofte maakt schuld. Gelukkig heeft hij nooit geweten dat alle andere collega’s enigszins teleurgesteld waren dat zij geen bal hadden gekregen. Zoals gezegd, Harry nam dingen vaak heel letterlijk en er was maar 1 collega die expliciet om zo’n bal had gevraagd. Dan hadden ze ook maar wat duidelijker moeten zijn; hij kan tenslotte ook niet toveren. Hoewel?

    De mislukte verdwijntruuk..

    Op een dag hoorde Harry vanuit zijn aan de Zuidsingel gelegen appartement een enorme knal. Een auto was de confrontatie met een lantaarnpaal aangegaan en had jammerlijk het onderspit moeten delven. 1:0 voor de paal! Harry was als eerste ter plekke om de geschrokken bestuurder te helpen. Hij rook echter direct dat de beste knul beschonken was! Nu is de lokale politie doorgaans niet snel ter plaatste, maar aangezien het bureau slechts een straat verder lag, zou het ook niet al te lang gaan duren. Harry wilde de bestuurder die confrontatie besparen en zei: ‘Kom maar m-met mij mee, ik zal je wel even verbergen’. Harry to the rescue!! Zo gezegd, zo gedaan: snel naar de kelder van het appartementencomplex, de juiste berging zoeken, deurtje open .. drankorgel naar binnen … deurtje dicht. Of zoals mijn moeder vroeger pleegde te zeggen: “poppetje gezien, kastje dicht”. Staande in het donker hoorde de knul dat de deur netjes in het slot werd gedraaid. Klik. Geen half werk voor Harry! Drank hoort achter slot en grendel.

    Hij liep weer de straat op en werd vrij snel aangesproken door de politie die reeds ter plaatse was. ‘Heeft u gezien wat er is gebeurd’ was de eerste vraag die oom agent hem stelde. ‘Nee, nee, ik heb niets gezien … dat heb ik niet … gezien heb ik niets!’. Bromsnor was niet helemaal tevreden met het antwoord en vervolgde met strenge blik ‘Meneer, zeg eerlijk, weet u wie dit heeft veroorzaakt?’. Jawel, de duimschroeven werden aangedraaid! Harry was helemaal confuus van de ondervragingstechnieken en de intimiderende houding van het gezag. Hij bezweek onder de druk, wenkte de heren hem te volgen, en liep met gebogen hoofd richting zijn woning met twee blauwe petten in zijn kielzog. Naar de kelder. Naar de berging. Er werd een deur geopend. Achter die deur stond in het donker een compleet verraste benevelde automobilist. Hik.  ‘Dat is um’ stamelde Harry, vergezeld van een priemende wijsvinger. Uiteindelijk baalde Harry wel dat zijn goedbedoelde reddingspoging compleet de mist in was gegaan.

    SV Venray

    Stilzitten was er bij Harry niet bij. Zijn vrije tijd besteedde hij o.a. geheel belangeloos met het schoonmaken van de kleedlokalen van SV Venray. Oké niet geheel belangeloos, hij ontving een kleine vergoeding: 1 pul bier voor de moeite. ‘Da’s niet veel’ hoor ik je denken. Nou, dat is maar net hoe je dat ziet; de afspraak was namelijk dat indien Harry de pul in één keer kon leegdrinken, hij weer een volle kreeg aangeboden. Hij wist wel raad met die deal, hetgeen resulteerde in een uurloon dat best vorstelijk genoemd mocht worden. Burp. Na die stroom aan bierpullen was hij soms zo toeter als een kanon, en verwarde een enkele keer zelfs een hangtafel met het toilet. En Harry zich maar afvragen waarom er vrouwen om hem heen stonden. Op het herentoilet! Toch? Uiteindelijk dus helemaal kachel richting de Zuidsingel, en zeg nou eerlijk “ut zwas errug gezellelig en kei goejekoop”. Kortom: Harry won vaker dan SV Venray. Jazeker, de bal is rond, en over ballen gesproken … is het al bijna woensdag?

    Kerststal

    Ieder jaar wordt door schutterij ’t Zandakker een kerststal verzorgd op de Grote Markt in Venray. Maar liefst zesentwintig jaar heeft Harry (samen met een collega) de bewaking en de verzorging voor zijn rekening genomen. ZESENTWINTIG jaar!!!! Hij verzorgde de dieren, ontving de gasten, maakte een praatje en regelde dat de kinderen geheel veilig een dier konden aaien. Indien gewenst sliep hij er zelfs! Zo trotseerde hij de koude soms zo lang dat hij bijna blauw zag. Dan ging hij even opwarmen in de omliggende gelegenheden, maar nooit lang. Op zijn terugweg kreeg hij dan wat warms in de hand gedrukt van bakkerij Pijpers, cafetaria Den Hoender of de aan de markt gelegen Griek. Harry zorgde voor Venray, en Venray voor Harry. Win-win.

    Elken dag már schoe-fe-le

    Alsof het allemaal niet genoeg is, zo was Harry ook nog geregeld als tuinman onderweg. Niet dat hij een expert was op het gebied van flora en fauna, maar dat compenseerde de beste man dan weer met een enorme werklust. Het gas ging erop, en in no-time was je tuin omgespit! Je moest dan wel duidelijk zeggen hoe diep het spitten diende te gebeuren, want anders kon je met de ogen knipperen en zat Harry al bijna tot aan het grondwater.

    Liefde

    Zijn liefdesleven ging niet altijd over rozen. Zo had hij ooit op 58 jarige leeftijd een Duitse vriendin die slechts 25 lentes jong was. Zijn collega’s zeiden dan “Harry, die is potdorie 33 jaar jonger man!”. “Is dat zo?” was het enige dat hij antwoordde. Het deerde hem verder niet … de ouwe snoeper. En gelijk had hij! De relatie liep niet altijd even soepel, en zo kwam het moment dat het Deutsche Fräulein geen heil meer zag in het samenzijn. Maar ho eens even, dat stond niet in de planning, daar was geen rekening mee gehouden … het kwam allemaal net iets te abrupt voor Harry. Paniek! Hij moest toch echt even nadenken over die mededeling. Tja, wat doe je dan? Appeltje-eitje .. de Duitse schone werd even opgesloten in de kast. Klik. Goed gezien Harry: waardevolle spullen horen achter slot en grendel.

    Niet dat het lang duurde hoor. Harry was een hele lieve man met een extreem goed hart, dus het Fraulein kon haar weg vervolgen, met de zegen van ‘kerststal’ Harry: ‘Fröhliche Weihnachten und auf Wienerschnitzel’.

    VUT

    Aan alles komt een einde, zo ook aan het werkzame leven bij Heijmans. Daar waar we tegenwoordig met pensioen mogen zal het voor Harry eerder aangevoeld hebben als een moeten. Houd zo’n werkpaard maar eens tegen. Zijn werkgever organiseerde nog een prachtig afscheidsdiner als dank voor de vele trouwe  jaren en de geweldige inzet. Harry genoot!

    Het feestje ging voorbij, en ook het aansluitende weekend tikte weg.

    Op zijn eerste VUT-maandag stond Harry zoals gewoonlijk met een tas en boterhammen aan de straat te wachten…

    … maar niemand kwam hem halen.

    [Met dank aan Veronique, Betsy & Henk voor de input]
    
    

    © 2013 – 2014, BrainDump. All rights reserved.

    About BrainDump

    Hersenspinsels en overpeinzingen vermengd met het nodige cynisme en sarcasme. That's me!

    5 Comments

    1. Tinie

      3 januari, 2014 at 16:14

      Mooi verhaal over harrie

    2. Vincent

      21 mei, 2013 at 01:18

      Een eerbetoon aan een markante inwoner uit Venray….”de bewaker van de levende kerststal”. Aangrijpend en eerlijk geschreven verhaal!

    3. frans

      20 mei, 2013 at 22:58

      Mooi en ontroerend verhaal. Carry on met de (venrayse) verhalen uit de oude doos maat !!!

      • Brain Dump

        21 mei, 2013 at 18:30

        Komt voor de bakker Frans. Ben al een lijstje met namen aan het verzamelen, dus dan weet je genoeg ;-)

    Leave a Reply

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *