Don't Miss

    Wonder van een kind …

    By on 8 januari, 2013

     

    Er zijn van die dagen dat in mijn hoofd abusievelijk een deur wordt geopend die gesloten had moeten blijven. Door die opening komen depressieve gedachten in colonne brutaal binnenwandelen, en nemen binnen de kortste keren bezit van mijn brein. “Hey buschaffeur, we gaan je busje slopen”. Deze muiterij zorgt er vervolgens voor dat ik de hele wereld ruk vind. Één grote verrotte puinhoop is het! Er is dan letterlijk een wonder nodig om weer een lichtpuntje te zien. Gelukkig bestaan deze wonderen, en meestal in de gedaante van een kind. Dan leef ik ineens op als er zo’n klein blond meisje met staartjes voorbij komt drentelen. Met zo’n stoer rokje, ruige boots, zo’n lekker eigenwijs bekkie en van die driftige pasjes.

    Wat zijn het toch mooie schepsels! Het zijn die miniatuur wezens die eigenlijk alles op aarde de moeite waard maken.  Die onschuld en puurheid doen je even vergeten dat er weer ergens een steek- of schietpartij is geweest. Kinderen kunnen je met een simpele vraag weer catapulteren naar het heden, als je weer eens in je hoofd met het verleden of de toekomst loopt te worstelen.  ‘Mama, waarom hebben meisjes geen piemel?’. BAM, en we zijn weer terug op aarde!

    Staan we er wel vaak genoeg bij stil hoe bijzonder een geboorte eigenlijk is? Een kind dat groeit in een buik? Wie heeft dat zo bedacht? Komt er ook ooit een versie 2.0? Welke nieuwe functies krijgt die dan? Zit er wellicht ook een ‘Vind ik leuk’-knop bij? Misschien een SPEEDBOOSTER om het hele gebeuren binnen de minuut af te handelen? Hebben ze dan die bug opgelost waardoor de vrouwen zo chagrijnig worden? Ik laat me verrassen.

    Nadat een kind is geboren en ontdaan van alle smurrie, kan deze worden gepresenteerd aan de lieftallige ouders. Door het smalle spleetje in de ogen kan het onderdeurtje dan nog vrij weinig zien. Het kan überhaupt eigenlijk nagenoeg niets. Op dat moment is het voor de eerste zoveel maanden softwarematig maar voor één ding geprogrammeerd: schattig zijn! Beetje glimlachen en de “Oeeeeeh’s” en “Ahhhhhh’s” dankbaar in ontvangst nemen. Door een software foutje leren ze helaas een tweede ding vrij snel: schijten! Een hele schattige .. poepfabriek. De volgende stap in het repertoire van ‘eenie meenie miney mo’ wordt krijsen. Niet dat het kind er zelf iets aan kan doen overigens. Hangt er weer zo’n enge gevel in je kribbe te staren en rare geluiden te maken: “koediekoedie”, “kiekeboe …. ja … ja … JA … doet ie lekker liggen ….. ja … ja …. hiiiiiiiiiiiiiiii”. Het kind zal ook denken: “Hallo, ik ben gewoon klein hoor … NIET achterlijk! Stelletje randdebielen! Praat normaal tegen me! Zal ik jou ook eens effe wakker komen lullen? Nee precies! Laat me gewoon slapen .. quasimodo”. Ik zou ook gaan schreeuwen!

    In de maanden die volgen krijgt zo’n miniatuur Pipo in de slaap alle wijsheid van het universum in het bolletje geprojecteerd. Ik ben er heilig van overtuigd dat ze als mens op exact dat moment het slimste zullen zijn. De rest van hun leven zal het qua wijsheid alleen maar bergafwaarts gaan. Rondkijken, staren, aanraken, ruiken, in de mond stoppen, proeven .. de ontdekkingsreis is begonnen! Alles is nieuw, bijzonder, mooi. Vormen, randen, kleuren, geluiden. Een kind neemt alles op. Ze zien de wereld zoals die daadwerkelijk is, en hebben het vermogen om met hun fantasie lelijke dingen ontzettend mooi te maken. Soms grijpen ze met dat kleine knuistje je vinger beet, met een enorme kracht, alsof het wil zeggen “Kom maar in mijn wereld, zie wat ik zie …. misschien gaat het dan weer wat beter met je!”. Oneindige wijsheid en nieuwsgierigheid.

    Vervolgens komt de periode van het kruipen, en wordt de poepfabriek ineens mobiel! Alarmfase 2 voor de ouders. Want terwijl deze naarstig op zoek gaan naar hun mobiele telefoon, voor foto 9323, is bambino Picasso al een mooie muurschildering aan het maken .. met de stront die het uit de luier heeft gevist. Dat hele tafereel heb je gemist terwijl je door die lens stond te gluren!

    “Gatverdamme, nu moeten we alweer gaan schilderen. Bah!” roept de moeder.
    ‘Schilderen? Dat heb ik toch net gedaan? Kijk mama ….. een olifant!!!!!!!!!! Mooi he.’ denkt het kind, terwijl het met zo’n klein knakworstje naar de muur wijst met een dikke smile. KEI MOOI!

    Alarmfase 1 breekt aan als ze gaan drentelen, of waggelen. De benenwagen brengt dan ze op vensterbank hoogte en de halve huisraad zal gaan sneuvelen. Het kind is gewoon slim! Het doet vandaag dingen waar het over 10 jaar huisarrest voor zou krijgen. Pluk de dag ;-) Welk geluid maakt een glazen vaas als die breekt? Tja, zo’n Gremlin laat niets aan het toeval over. KEDENG! ‘Ohhhhhh, zo dus! Dat was leuk. Hihi. Okay, hoe klinkt een lamp die overhoop dondert dan?’. PLOF. ‘Joeeeeeeeeee, papa en mama hebben zoveel leuke spullen. NEXT!’. Ze zijn gewoon bezig met een studie en nemen dat verrekte serieus. Wat gebeurt er als je de kat aan de staart trekt? WHIEEEEEEEE, en de poes maakt een salto. Hahahahahahaha. NOG EEN KEER!!!!!

    Kinderen leven in een prachtige wereld. Waarom wij dan eigenlijk niet? Waarom bouwen we samen niet met een paar lakens een tent in onze woonkamer? Met ranja die smaakt als wijn? Waarom denken we zoveel aan het verleden? Of aan een ‘mogelijke’ toekomst? Waarom ervaren we niet wat er NU is? Waar is de fantasie gebleven?

    Er komt een moment dat een kind gaat praten, en dan hoop ik dat iedereen dat ook beleeft als een groot feest! Wat roepen ze toch prachtige dingen. Wijze dingen. Eerlijk. Gewoon puur en niet gehinderd door allerlei maatschappelijke regels. Dat is ook het moment dat wij volwassenen gaan ingrijpen: dit mag je niet zeggen, je moet binnen de lijnen kleuren, met dansen kan je geen geld verdienen, je MOET naar die school, je mag niet zoveel dromen, neeeeee … een 6 is niet voldoende. Etc etc etc. We rammen het unieke van een kind werkelijk te pletter. Een kind moet leren om zich aan te passen aan de maatschappij. Het unieke aan kinderen, in hun pure vorm, is dat ZIJ juist de maatschappij zouden kunnen veranderen.

    Ooit vroeg een juf aan een kind “Wat ben je aan het tekenen?”. De lieve meid antwoordde : ‘God!’.
    “Maar niemand weet hoe God eruit ziet” was hetgeen de juf meende te moeten zeggen.
    Het wijze meisje gaf antwoord zoals alleen een kind dat kan: “Nou, over een minuut weet iedereen het!”.

    Mocht je kinderen hebben: geniet echt van ieder gebaar, geluid, blik, aanraking of woord! Probeer niet jouw zogenaamde wijsheid op het kind te projecteren maar accepteer dat je kind wijzer is dan jij bent. Leer van je kind, opdat het de wereld weer wat mooier zal maken.

    Mijn enige streven is om ooit weer kind te worden, want volgens mij is dat de les van ons leven. We denken dat we wijsheid vergaren naarmate we ouder worden, en mogelijk doen we exact het tegenovergestelde. We worden steeds dommer.  Onze geboorte gaf ons alles dat enige waarde heeft: het leven in de meest pure vorm.

    Was ik maar weer een kind. Zullen we dan samen gaan spelen?

     

    © 2013 – 2014, BrainDump. All rights reserved.

    About BrainDump

    Hersenspinsels en overpeinzingen vermengd met het nodige cynisme en sarcasme. That's me!

    8 Comments

    1. Peter v.O.

      12 januari, 2013 at 00:40

      Mooi geschreven, ik weet dat er is nog hoop is: via korsakoff en Alzheiemer (Sorry ik ben hun voornamen vergeten) kom je in de catacomben van de psychiatrie of ouderenzorg terecht. Dat noemen ze doorgaans een gesloten psychogeriatrische afdeling. Dat is een heel slecht surrogaat voor baarmoeder. Maar ja alles wat naar kind of kindsheid riekt moet strak gecontroleerd worden.
      Tot op zekere hoogte ben je dan in staat die dingen te doen die je zonder denkproces invallen mits je niet te veel dipipperon in je mik geschoven krijgt.
      Ja, en ik hoef het jou niet uit te leggen, om dit hogere doel te bereiken moet je stevig drinken, eigenlijk heel stevig drinken en dat gedurende langere tijd dan die je nodig hebt om de marathon op de knieën heen terug te kruipen.
      Om nu maar met mijn gezeur te stoppen, wil ik nu mijn punt maken:
      Iedereen heeft zelf de sleutel van het keurslijf waarin die zit. Vrij denken! Ook al maak je bergen shit mee, gemiddeld wordt jouw zijn voor 10% bepaald door wat je mee maakt. En 90% door hoe je zelf hiermee omgaat.

      • BrainDump

        17 januari, 2013 at 12:05

        :P Of die 10% klopt vraag ik me overigens wel af. Ben het met je eens dat veel afhangt van de mens zelf, en hoe die tegenslagen verwerkt (of NIET verwerkt). Ik vrees echter wel dat als een kind in de jonge jaren verkeerd wordt ‘geprogrammeerd’, dat dit wel degelijk invloed zal hebben op zijn latere leven.

    2. Maurits Schwachöfer

      8 januari, 2013 at 22:30

      Prachtig verhaal! Klopt helemaal zoals je kinderen en gebeurtenissen omschrijft. En inderdaad soms zou ik ook wel weer kind willen zijn! En dan gaan we zeker samen spelen!!

      • BrainDump

        9 januari, 2013 at 00:48

        Nou, schommelen dan maar? Dat wippen laten we dan aan anderen over ;-) Gheghe.

    3. Vincent

      8 januari, 2013 at 17:28

      De boodschap van gisteren komt bij mij NU zeker duidelijk over! Thanks mate!

      • BrainDump

        9 januari, 2013 at 00:47

        ;-) Mooi kerel.

        This message will self-destruct in 10, 9 .. BOEM! Ja sorry, geduld is niet mijn sterkste kant.

    4. Jeannette Nederlof

      8 januari, 2013 at 16:44

      wauw…hier ga je toch wel even over nadenken…..klein traantje ergens…pffff…….mooi gedaan….

      • BrainDump

        9 januari, 2013 at 00:45

        De beste uitvinding ooit Jeannette: kleine mensjes!