Don't Miss

    Herinneringen aan Jerusalem Venray

    By on 14 januari, 2013

    Nu de facebook groep voor Scholengemeenschap Jerusalem het daglicht heeft gezien wordt het tijd om eens enkele herinneringen op te halen. Ben je nog geen lid, dan kan dat via deze link.

    De jaren 1978 tot 1984 zijn bij mij de boeken ingegaan als de mooiste schooltijd van mijn leven. Alles wat daarna nog zou komen kon hier bij lange na niet aan tippen. Nee, Jerusalem zou voor eeuwig de ‘heilig status’ behouden. Mooier kon het domweg niet meer worden. Wat was er dan zo bijzonder aan Jerusalem? Hmmmm, eens even denken hoor….

    Het was het type school waar je ’s morgens graag voor uit je nest rolde. Even wassen, een boterham in je gevel proppen en fluitend richting de Heuvelstraat. In de verte doemden de reeds geopende poorten op. Als je het hekwerk was gepasseerd dan konden de helmen onder ons direct rechts de brommer parkeren. Wij zadels fietsten nog even door (aan het houten noodgebouw voorbij) waar recht vooruit een ontzettende lange fietsenstalling was, met haaks daarop nog zo’n geval. Fietsje parkeren en dan even bijkletsen bij de stalling of een paar treden hoger .. op de binnenplaats. Daar nam je plaats achter zo’n picknick tafel of liever nog .. met je achterste op het blad zitten en je voeten op de zitplank. Beetje cool ogen natuurlijk!  Voor aanvang van de eerste les keek je nog snel of er wijzigingen waren in het lesrooster; even naar zo’n raampje gluren bij het noodgebouw dat links van de poort lag. Soort van barak was het eigenlijk. Die barakken hadden aan de buitenkant van die visgraat roosters die in de winter gloeiendheet waren. Ik stomkop struikelde een keer en stak mijn handen recht vooruit in een poging het gebouw geen kopstoot te hoeven geven. Slimme actie! Met die knakworsten bijna blijven kleven aan dat smeulende rooster. De vuurrode handen met inmiddels bijpassend wafel-motief snel in de sneeuw geduwd …. Tssssssssssss. “Keep your cool, people are watching’ en je ondertussen verbijten van de pijn. Hup, met de nog na-dampende klauwen naar de les!

    Snel naar het hoofdgebouw of een van de bijgebouwen. Lange gangen, lekker ouderwetse tegelvloeren, dikke muren, hoge plafonds, gigantische ramen en zo’n prachtige echo die je alleen in zo’n authentiek bouwwerk zal aantreffen. “Kom op jongens, opschieten, jullie moet naar de les… les…… les ……. les ……………….. les”. Ik word weer week in de knieën als ik eraan terugdenk. En dan geschiedenisles krijgen in een monumentaal pand dat ooit een klooster was en daarna bijna plat is gebombardeerd door onze onaangekondigde Oosterburen. Dat doet maar en komt ongevraagd op bezoek. Surprise! Uhu, volgende keer eerst netjes een afspraak maken hè! Zo zijn we niet getrouwd! Zijn jullie nu helemaal gek geworden? Tja, over geschiedenis gesproken: als ik hoor hoeveel oud-leerlingen deze plek nog een warm hart toedragen.. dat is pas historie! Een stuk Venrayse geschiedenis.

    Het eerste blokuur (dubbele les) vliegt voorbij. Tijd om iets aan de conditie te doen: gym! Dat deden we meestal in de gymzaal grenzend aan de binnenplaats of op het enorme sportveld links van de ingang (achter het noodgebouw). Ik heb er werkelijk geweldige herinneringen aan. Toch worden deze overvleugeld door een minder plezierig incident. Ooit wilde een gymleraar even voordoen hoe je in de touwen moest klimmen. Helaas, hij verloor zijn grip en ondervond hoe genadeloos de zwaartekracht kan zijn: hij brak zo’n beetje ALLES, behalve zijn val. De doorgaans altijd lachende man met brede kaken en een ogenschijnlijke 300 spierwitte tanden had niets meer te missen! Arme Wim. Niet veel later kwam hij weer breed lachend op school; onze eigen wandelende Prodent reclame. Wat een bikkel!!!!

    Inmiddels is het middagpauze. Samen met een paar klasgenoten naar bakkerij ’t Kroontje wandelen. Oeh, en nu twijfel ik toch wel hoor! Een warm wit broodje met een koetjesreep ertussen OF een half wit brood? Ehm. Het laatste dan maar! Van het nog warme brood wordt de binnenkant professioneel gestript. Yum yum. Het meeste brood verdwijnt gretig in de mond, en van een klein deel worden in de handpalmen balletjes gerold die vervolgens bij iemand op het achterhoofd belanden. PLOF! Een enkeling schudt chips-frietjes in de reeds uitgeholde mik. Jazeker, Jerusalem gangers waren ook creatief culinair onderbouwd.

    Ineens heb ik geen zin meer in les: een beetje rust is goed voor de mens. Maar ja spijbelen is ook weer zoiets. Hmmmm. Nou ja, het voordeel van geregeld uit de les gegooid te worden is dat je een bepaald fingerspitzengefühl gaat ontwikkelen. Je weet feilloos welke sanctie op welke handeling staat. Je kan er dus voor zorgen dat je EN uit de les vliegt EN er vrijwel geen consequenties zijn; een klein vergrijp ;-) Dit deed je dan bij voorkeur in de allereerste minuut van de les, want dat leverde 2 uur extra pauze op. De hoogst haalbare score! Wat doe je? Je haalt de boeken, etui en agenda niet eens uit je stoffen tas en wacht tot de leraar je kant opkijkt. Vervolgens neem je de lederen boekentas van de buurman en die flikker je met een elegante boog uit de openstaande raam, vergezeld van een smakelijk “Toedeloe!”. “ERUIT!” is het enige dat je mentor nog weet te zeggen, terwijl hij met een strakke vinger richting de deur wijst. Als een volleerd acteur kijk je enigszins beteuterd terwijl je door de deuropening verdwijnt, om vervolgens met een dikke smile door de gang te slenteren. Yoehoeeeee ..yoehoeeeee………. yoehoeeeee ………………. yoehoeeeee. Verdomde echo!

    Eigenlijk moest je jezelf op zo’n moment direct bij de conciërge melden om de resterende tijd een klusje te gaan doen. Nah, weet die man veel wanneer ik uit de les ben gezet. Geen slapende honden wakker maken. Je drentelt rustig onder zo’n boog door, even een trapje afdalen om vervolgens in ’t Tref te belanden: de leerlingen ‘kroeg’. Potje kaarten, beetje ouwehoeren met deze of gene onder het genot van een bakkie pleur. Maar goed, ook daar slaat de verveling toe. Op het moment dat je ziet dat er nog 10 minuten resteren van je zwaar bevochten 2 uur pauze verzin je nog even een leuke exit-strategie. Je neemt een pak vloeitjes en een potlood. Men draaie 1 vloeitje strak over het potlood, een lik met de tong en je trekt een holle sigaret van het potlood af. Ondertussen heb je een tweede vloeitje in je mond, om deze nat te maken, en daarvan rol je een klein propje dat precies in de opening van die holle peuk past. Men stoppe deze in het omhulsel, legge deze op de vlakke handpalm, en met een zwiep landt het ding tegen het plafond … en blijft hangen! NOG EEN KEER!!!! Je herhaalt deze handeling net zolang totdat het wemelt van die witte stalactieten. Je gaat op de stoel staan en houdt een sigaret tegen de lege opening aan de onderzijde. Het vloeitje gaat smeulen, roken … en de rook nestelt zich tegen het plafond. Niet lang daarna is ’t Tref ondergedompeld in een angstaanjagende mist. Tijd om snel via de uitgang te ontsnappen!!

    Vervolgens nog even naar de conciërge om te zeggen dat je uit de les was gezet. Deze zag dat het geen zin had om nog 5 minuten aan een klus te besteden, en je mocht gaan. Gnegne. O verrek … mijn tas ligt nog in het lokaal. Nou, snel even naar het raam op de begane grond sluipen en je buurman met zijn lederen boekentas even lastigvallen zonder dat meneer de docent het ziet. “Psssssst, Peter … hey! … pssssssssst … Peter, wil je even mijn tas naar buiten kiepen?”. Hij pakt vriendelijk je tas, steekt deze uit het ietwat hoger gelegen raam en laat je tas vallen. Mijn dank is groot. In het lokaal hoor je de docent roepen: “Peter! ERUIT!”. Ik heb destijds bijna in de broek gepist van het lachen. Arme Peter! Hij wilde alleen maar helpen.

    What’s next? Jezelf melden voor een gepaste straf bij conrector Janssen! Ik loop weer onder de boog door met aan mijn rechterzijde het kleine kerkhof dat zich op het terrein van de school bevindt. Je keek er niets eens van op! Het hoorde gewoon bij zo’n vooruitstrevende school als Jerusalem.  Yep, geniet van het leven want aan uw rechterzijde houdt alles op. Voila. Via een kronkelpad loop ik richting de residentie van Dhr. Janssen. Onderweg groet je terloops nog even een docent “Hoi Thieu”, die je met een knipoog tegemoet komt lopen. En dan niet raar opkijken als je nog een stomp op je schouders zou krijgen. Haha. Er hing gewoon zo frivole sfeer op Jerusalem. Bijna alles kon! Lekker gemoedelijk allemaal, en met een ongekende vrijheid. Hier werden wereldburgers opgevoed! Vrije denkers, creatieve geesten .. ruimdenkende creaturen. En met de docent was je gewoon vaak ‘on a firstname basis’. U ziet, ik heb nog af en toe opgelet ook tijdens de Engelse les.

    “Hey Henk, long time no see”.
    ‘Ben je er nu alweer jongen?’
    “Ja joh, we zien elkaar toch te weinig; vriendschappen moet je onderhouden!”

    Ik had destijds het geluk dat Dhr. Janssen een geintje wel kon waarderen en tevens ook nog eens  erg rechtvaardig was. Een uurtje ‘bezem-dienst’ was dan je straf en je kon weer vertrekken.

    “Gedraag je jongen” zei hij dan nog met een knipoog.
    ‘Tot morgen Henk’ en ik was er weer vandoor.

    Nou vooruit dan, straks een uurtje blaadjes een kant opduwen met een bezem, met een walkman op je knar. Het zal de reden zijn dat ik tegenwoordig een hekel heb aan tuinieren: het voelt nog steeds als een straf!

    Snel naar de Duitse les, alwaar de beste docent OOIT je vriendelijk begroet: San Ebus. De Groucho Marx look-alike is toch wel de meest relaxte persoon die ik ooit heb mogen leren kennen. Door hem zou je de Duitse taal nog bijna leuk gaan vinden. BIJNA! Een kanon aan uitstraling en een waterval qua humor waar geen einde aan kwam. Prachtige man! Volgens San lagen we weer eens een paar lessen voor op de rest van die kneuzen ;-) Er werden twee leerlingen naar de Hema gestuurd om tompoucen te halen, en wij konden lekker Duitse humor bekijken op TV. Je weet wel, met zo’n VHS container eronder, en zo’n enorme videoband in de gleuf. Meestal was het dan een opname van de komiek Otto Waalkes.

    Ach, wat kan het mij verdommen, we doen het gewoon nog ééééééééééén keer :-)

    Zucht. Het zal de reden zijn dat ik tot op de dag van vandaag goed Duits spreek. ‘Zwei grosse Pommes mit Mayo, zwei Bier, und ein bischen dalli dalli’. BURP!

    Aan het einde van zo’n dag stond ik soms tegen het hek naar het sportveld te staren, met in de verte het internaat. Tja, dat meideninternaat … ook zoiets. Wij hadden op de brugklas twee van die meisjes in de klas: Saskia en Maureen (volgens mij). Twee van die lange latten, koppen groter dan ons nederige dwergen. En volwassen! Pffff. Ik moest eerst nog eens lichamelijk in de groei komen, om over het geestelijke deel nog maar niet te spreken.

    Ach ja, de dag zit er weer op! Ik loop naar mijn fiets en zie in het voorbijgaan nog een zadel met een scheurtje bovenop in het leer. Tja! Ik kon net met de wijsvinger onder dat scheurtje komen en daar een punaise ondersteboven induwen. Nog maar even wachten tot de gelukkige eigenaar komt opdagen? Deze komt terstond en springt met een zwiep op zijn fiets om er vervolgens een fractie van een seconde later er aan de andere kant weer vanaf te donderen. AUW! Job well done! Enne: ik weet van NIETS!

    Bij het verlaten van de school staan veel leerlingen van andere scholen aan de poort. Ze komen Jerusalem jeugd bewonderen. De leukste meiden en jongens zitten HIER tenslotte op school. Appeltje eitje!

    Ach, het is vrijdag .. zullen we dan nog even naar ’t Tref gaan voor een biertje met onze leerkrachten? Ja toch? Gezellig man! Uiteraard waren er iedere week ook weer scholieren van het Boschveldcollege in onze eigen kroeg. Ja mensen, verkeerde school gekozen hè!? Verbijsterd en vol van jaloezie keerden ze ’s avonds huiswaarts.

    “Mamaaaaaaa, ik wil ook naar Jerusalem!”.

    ‘WIE NIET!!!!!!’

    © 2013 – 2015, BrainDump. All rights reserved.

    About BrainDump

    Hersenspinsels en overpeinzingen vermengd met het nodige cynisme en sarcasme. That's me!

    17 Comments

    1. Marc

      2 augustus, 2014 at 20:11

      78-84 zat ik op ‘die andere school’ (waar ik overigens ook een geweldige tijd heb gehad, sorry…), maar ik wil toch graag reageren.

      Was dat niet ook de tijd van “De grote mond” als alternatieve schoolkrant? Deed nogal wat stof opwaaien. Zelfs bij ons op school circuleerden er exemplaren. Er werd vol bewondering schande van gesproken!

      Ik moest even aan het volgende denken toen ik de beschrijving las van de fietsenstalling:
      Onlangs las ik over een schoolmeisje dat haar fiets kwijt was. De conciërge had hem apart gezet, omdat ze voor de zoveelste keer haar fiets niet op slot had gezet.

      Bij ons stonden in die tijd 1500 fietsen niet op slot. Geen probleem. Dat zal op Jerusalem wel niet veel anders zijn geweest, of wel? Dat zegt ook iets over die tijd…

      En ja, om even te reageren op een eerder commentaar, ook vanuit “ons” perspectief is Raayland geen succes. 2 scholen, elk met een eeuwenlange geschiedenis waar ze trots op waren: op de site van Raayland wordt er met geen woord over gerept. “De nieuwe tijd, net wat u zegt”, zong Wim Sonneveld.

      • BrainDump

        4 augustus, 2014 at 12:47

        ‘De grote mond’ doet bij mij geen bellen rinkelen, maar dat zegt op zich niet zo veel; die rinkelen wel vaker niet :-/

        Zowel voor Raayland als Jerusalem zal gelden dat het destijds allemaal wat gemoedelijker was. Het is inderdaad vreemd dat op de website compleet aan de historie voorbij wordt gegaan.

    2. Betsy Koenen Klomp

      28 augustus, 2013 at 17:30

      Leuke herinneringen, herkenbaar al die verhalen die ook thuis door de jongens verteld werden. Ook een gezellige tijd voor ons, toen de jongens met vele vrienden en klasgenootjes bij ons naar video films kwamen kijken zich allemaal goed thuis voelden. Het was een drukke maar ook hele mooie tijd. ^_^

    3. Juliette Linders

      28 augustus, 2013 at 15:44

      Zo herkenbaar, al was ik natuurlijk altijd braaf!!

    4. femke biessels

      16 februari, 2013 at 16:56

      wat een feest der herkenning!

    5. r.engelen

      3 februari, 2013 at 10:59

      ik heb de afgelopen twee jaar foto’s verzameld over jerusalem van 1950 tot 1968 ongeveer, misschien dat jullie er een paar willen ontvangen , ik ben geen lid van facebook, ben bezig om het ook op het rooynet te zetten

      • BrainDump

        3 februari, 2013 at 11:09

        Uiteraard mag dat. Leuk hoor! Ik zorg wel dat ze op de site terechtkomen. Gezien de beperkingen van mail (qua foto’s en omvang) zou ik dan wel adviseren om ze via http://www.wetransfer.com te versturen. Dan mogen het een aantal Gigabytes zijn ;-)

        P.S. R. Engelen? Toch niet Rens? Destijds onze komiek tijdens het Matinee?

        • Rosa Engelen

          13 maart, 2013 at 20:00

          nee, een van zijn zussen en ik zoek de video-opname waar Rens te zien is als mimespeler, die film was tijdens een reunie in 1990? te zien in het lokaal van van den Brok, wie kan mij een kopie geven?

          • BrainDump

            13 maart, 2013 at 20:19

            Ben helaas niet op de reünie geweest Rosa. Ik weet dat San Ebus destijds zo’n beetje de organisator was, dus misschien dat hij de film heeft. Ik zal, namens jou, een oproep plaatsen in de facebook groep van Jerusalem. Mocht er een reactie op komen dan zal ik jullie in contact brengen via jouw mailadres. Zou mooi zijn als je de video inderdaad kan bemachtigen; Rens was briljant als mimespeler!!

      • Marie-José Hulshof

        9 juni, 2017 at 19:52

        Ik zat in 1970-1971 op internaat Jerusalem . En van 1970 tot ongeveer 1974 daar op school.Wie heeft nog foto’ s van die tijd?

    6. Annet van Kessel

      14 januari, 2013 at 20:11

      Herkenning! Ontroering ,..wie , behalve wij ,Jerusalemgangers, kan nog steeds volmondig zeggen dat hij/zij een fantastische, chaotische, gezellige,geweldige middelbare schooltijd heeft gehad…geweldig beschreven , dank je wel!

      • BrainDump

        14 januari, 2013 at 22:32

        Ja Annet, ik denk dat er weinig mensen zijn die zulke mooie schoolherinneringen hebben als wij. Het was een werkelijk UNIEKE school en het doet me nog steeds zeer dat hij ooit is gesloten. Het is een schande als je het mij vraagt. Maar nu zit de hele meuk op het Raaylandcollege. Okay, het is een school, maar hadden we die kinderen niet liever ook een stuk cultuur meegegeven? Een laissez-faire benadering?

        Jerusalem lives forever .. in our hearts ;-)

    Leave a Reply

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *