Don't Miss

    Herinneringen aan Buitenbad Venray

    By on 27 april, 2013

    De roep om een nieuw buitenbad houdt de gemoederen in Venray sinds vorig jaar weer aardig bezig. Een kansloze discussie naar ik vrees. We zullen het moeten doen met de mooie momenten die ons nog resten van vervlogen tijden. Zullen we dan nog 1 x samen een duik nemen in de herinneringen? Kom je? …

    Komend vanuit de Westsingel ga ik het fietspad aan de Parkweg op; de weg naar het zwem-Mekka van Venray. Zittend op mijn fiets met bananenzadel en hoog stuur voel ik een zwoele zomerbries op mijn wangen. Het pad voert me door een prachtig bos vol fluitende vogels. Het geroezemoes van het buitenbad komt me hier reeds tegemoet dwarrelen. In de verte zie ik dat de metalen fietsrekken, aan weerszijden tegenover de ingang, reeds compleet bezet zijn. Het is weer eens druk! Dan de fiets maar vastmaken aan het hekwerk rondom de ligweide. De geluiden van spelende en plonzende kinderen zwelt aan op het moment dat ik de kassa bereik. Achter de grote glazen kubus met luik zit een dame voor de kaartverkoop. Ik duw mijn jaarabonnement even onder haar keurende ogen en niet veel later staan we binnen.

    Reeds gehuld in zwemkleding hoef ik geen gebruik te maken van de rechts gelegen naar sekse gescheiden kleedhokken. Daar had aan de kant van de meisjes gerust een bord geplaatst kunnen worden: ‘Pas op voor vieze Pietje!’. Vieze Pietje (of dove Pietje zoals hij ook vaak wordt genoemd) haalde namelijk geen natte neus in het zwembad. Hij deed dat bij voorkeur gewoon geknield bij de kleedhokken van de meiden. Met zijn snufferd glurend onder de openingen aan de onderkant van iedere cabine. Peek-a-boo!! Geregeld klonk een schelle gil of werd er gevloekt. Dirty Pietje strikes again. Bastard!

    Recht voor onze neus wordt een groep recalcitrante jeugd door een badmeester aangesproken op de harde muziek. De volumeknop van de ghettoblaster wordt teruggedraaid, maar de zomerhit ‘Pump up the jam’ van Technotronic is nog duidelijk hoorbaar. De jeugd gaat driftig op zoek naar een volgend nummer, terwijl de handgeschreven hoesjes van iedere cassette aandachtig worden bekeken: “Ja, deze is kei goed. Zet die eens op!”. De badmeester slentert in zijn te strakke korte broekkie weer terug naar zijn uitkijkpost en wij lopen in zijn kielzog mee, ondertussen zacht meezingend ‘pomp op de jem’. Geen idee wat je eigenlijk zingt, maar ehm … klinkt goed!

    Opvallend veel oudere jongeren liggen op een badlaken met een kleine radio met uitgeschoven antenne in de handen. Oh ja, dat is waar ook .. er is vandaag een etappe van de Tour de France. Het schijnt spannend te zijn want het drukke geleuter van de commentator blijft je de hele dag achtervolgen. Eenmaal aangekomen bij het middelste (ondiepe bad) is de blik naar rechts gericht. In de verte zie je het pierebad voor de kleuters. Veel ouders met hun kroost, al dan niet naakt ronddrentelend of gehuld in een dikke luier. De kinderen dan he! Althans, dat mag ik toch zwaar hopen. Een aantal van hen klimt in een speeltoestel op de ligweide. Wederom .. de kinderen! Het zeshoekige pierebad heeft in een midden een klein plateau met treden, met bovenop een aantal dolfijnen die water uit de mond spuwen. Kleine kinderhandjes met dikke vingertjes doen een poging om de straal te blokkeren waardoor deze bij een andere dolfijn dubbel zo hard begint te spuiten. Slimme kinderen ;-) Een luier met poep betekent niet dat je achterlijk bent he! Dat wil zeggen: niet op die leeftijd. Op de achtergrond hoor je nabij de kleedhokjes een panisch gekrijs. Een aantal badgasten roept vrijwel gelijktijdig: “Godverdomde Pietje!!!”

    Tijd om een plekje te zoeken. De ogen glijden over de uitgestrekte ligweide die de 3 zwembaden omringd. Zo ver als het oog reikt, eindigend aan de bosrand. Tja, ehm? Linksaf dan maar! We lopen over hete tegels tussen het gebouw van het binnenbad en het grootste buitenbad door. Dit diepe bad is tevens het wedstrijdbad. Via de betonnen startblokken springen kinderen in het water. Op de kleine duikplank tegenover ons maakt een waaghals met een zwiep een salto … pjongggg … gevolgd door een bommetje. Het water spat hoog op, direct naast een aantal geschrokken kinderen. Gejuich van de fanclub aan de zijkant van het bad.
    Op de hoge duikplank staat een klein Indonesisch meisje met trillende knieën naar beneden te gluren. Ze zou het liefste weer omdraaien maar er staan inmiddels kinderen achter haar, en ook de trap naar boven is door bikini’s en hoge zwembroeken in beslag genomen. Help! Gewoon recht naar beneden springen dan maar? Nee, dan ga je af als een gieter. Het wordt uiteindelijk iets tussen een sprong en een duik in, met als gevolg dat ze plat op het water slaat. BAM! Auuuuw. Je wist als kind niet dat Nederland ooit zo ver zou verpauperen dat er een programma op TV zou gaan komen dat ‘Sterren Springen’ heet, maar mogelijk hebben we zojuist Patty Brard in haar kinderjaren gadegeslagen.

    We vervolgen onze weg en slingeren tussen voetballende en volleyende mensen door. Verderop rechts, net tegen de bosrand,  zijn ook nog een aantal jongens ballen door de basketbalkorf aan het gooien. Nou, handdoekjes op het gras en zonnen maar mensen! Buiten het hekwerk staan een aantal jongens met hun fiets op afstand het vrouwelijk schoon te bewonderen. Zie je nou Pietje, zo kan het ook hoor! Op ooghoogte is het uitzicht echt beter, en je krijgt ook geen hernia van het bukken. Naast ons ligt een stel verliefde pubers naar elkaar te knipperbollen. Er wordt wat gegiecheld en ineens sluiten beiden de ogen. De lippen worden overdreven getuit, en de gezichten gaan op goed geluk in elkaars richting. Luttele seconden later verdwijnt haar neus in zijn mond. Oeps! Duidelijk hun eerste kus :-) Snotneuzen.

    Geregeld zie je een kind staan dat zit te smikkelen van de zojuist door mama aangeboden lunch. Vanuit een plastic zakje worden de thuis gesmeerde boterhammen rondgedeeld. De linkerhand omklemt een, naar het lijkt, reuzenboterham met pindakaas die gretig in de gevel wordt geduwd, terwijl de andere hand met moeite een gekleurde plastic beker met Roosvicee probeert vast te houden. Moeders moet geregeld met een zakdoek de achtergebleven pindakaas van de wangen poetsen. Ik heb er trek van gekregen; op naar de snoepwinkel! “Neem je voor mij een raketijsje mee?” roept iemand nog mijn richting uit. Ik steek de duim omhoog. Message received!

    Even om het grote bad heenlopen, dan onder de glijbaan van het ondiepe bad door en …Ruk! Aan weerszijden van een gebogen beugel staat een lange rij nadruppelende kinderen. Bovenop de snoepwinkel galmen luidsprekers wat muziek over de ligweide. Als ik eindelijk aan de beurt ben hoef ik niet lang na te denken over de bestelling. Daar heb ik tenslotte tijd genoeg voor gehad toen ik in de rij stond de schuifelen. Een beetje het Efteling-gevoel zullen we maar zeggen. Mevrouw loket neemt mijn bestelling op: “1 Split ijs, 2 stuks salmiak (a 10 cent) en 2 zure staafjes”. Terwijl ik met de buit terugloop zie ik een kleuter staan met een raketijs. De smeltende kleverige gekleurde raket druipt over zijn handjes heen. Hmmmm lekker, raketijs. Raketijs? RAKETIJS! Verdorie, helemaal vergeten. Ik kijk even over de schouder en zie dat de rij nog langer geworden is. Uhu! Mooi niet dus!

    Bij terugkomst krijg ik meteen toegebeten “Hey, waar is mijn raketijs?”. Ehm, ehm, kom op verzin iets jongen, snel. “Ja, die waren net uitverkocht. Een Duitser voor mij had de laatste. “Kut Duitsers!!!” hoor ik hem roepen. Toch wel handig als je die moffen overal de schuld van kan geven ;-) De Split ijs verdwijnt in no-time via de mond in de buik. Het enige dat overblijft is een houten stokje dat netjes in de dichtsbijzijnde zinken prullenbak wordt gedeponeerd.

    Tijd voor een plons in het zwembad, want de Gemeente heeft besloten dat het na vandaag nooit meer zal kunnen. Al zullen enkele dronken Pentagon gangers komende nacht vast weer de hekken trotseren en een duik gaan nemen. Eenmaal bij het diepe realiseer ik me dat ik eigenlijk ontzettend moet plassen. Een blik op de aan de achterzijde van de snoepwinkel gelegen toiletten leert dat het ook daar druk is. Dan maar in het zwembad he, nu kan het nog ;-) Even extra hard spartelen en bewegen zodat er geen geel spoor mij als dader kan aanwijzen, en vooral heel vriendelijk lachen naar de badmeester. De chloor mag de rest doen.

    Bij het huiswaarts gaan werp je nog met een traan in de ogen een laatste blik achterom, aleer je door de poort het terrein verlaat. Op dat moment heb je geen enkel idee hoe triest het zwembad er maanden later bij zal liggen…

    Geboren   : 06-08-1965
    Overleden : 01-11-1991

    Op het moment dat je voor de laatste maal vanuit het buitenbad met je fietsje richting huis gaat, merk je dat je buikpijn hebt. Van verdriet! Je bent als puber getuige geworden van de grootste ambtelijke dwaling in de Venrayse historie. Met lood in de schoenen klim je in de pedalen en begin je langzaam te fietsen. Omkijken doe je niet meer … dat is te pijnlijk.

    In de verte hoor je nog meisje heel hard gillen.

    Verdomde Pietje!!!!

    © 2013 – 2014, BrainDump. All rights reserved.

    About BrainDump

    Hersenspinsels en overpeinzingen vermengd met het nodige cynisme en sarcasme. That's me!

    8 Comments

    1. Marc

      2 augustus, 2014 at 19:52

      Aan het begin van het pad vanuit de Westsingel naar het zwembad stond een houten huisje. Oudere mensen. Niet zo vriendelijk als je om hulp kwam vragen…. Ik vond dat raar, maar snap nu dat er ook geen beginnen aan was in het seizoen.

      In 1991 ging ik uit Venray weg. Ik heb nooit begrepen waarom een gemeente als Venray zijn buitenbad wegdoet. Als er dan per se een nieuw moest komen, verbouw dan het bestaande. Zal wel politiek geweest zijn.

      Een paar maanden geleden moest ik op Beukenhof (in het oude ziekenhuis) zijn en liep daarna even naar het oude zwembadterrein met mijn zoontje. Een heleboel herinneringen… Niet alleen buitenbad, maar ook zwemles (met de bus uit school toen nog) enz.

      Weet je wat ik echt raar vind: het terrein waarop 1 binnenbad, 2 buitenbaden en een pierebadje stond, lijkt zo klein!

      Ze laten er nu hun hond uit. Zo raar.

    2. Vincent

      2 mei, 2013 at 00:54

      Wederom een fantastisch mooi geschreven “realistische” weergave…..over de gedachtenis aan buitenbad Venray (R.I.P.). Chapeau!

    3. Nicolle

      27 april, 2013 at 23:33

      Geweldig weer! Met een glimlach gelezen en op het eind met pijn in mijn hart…alsof ik weer even daar was..

      • BrainDump

        28 april, 2013 at 14:17

        ;-) Blijft natuurlijk een schande dat het er niet meer is Nicolle. Daar kan ‘De Sprank’ voor mij persoonlijk niet aan tippen. Er hing ook altijd zo’n lekkere gemoedelijke sfeer. Heerlijk!

    Leave a Reply

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *