Don't Miss

    Gossimijne ‘De Koets’ ?

    By on 27 november, 2012

    In het weekend van 30 nov – 1 dec wordt het eigenaarschap van Feestcafé De Koets in Venray overgedragen. Yoehoeeee, party! De huidige eigenaren stoppen ermee. Verdorie, hoe heten ze nou ook alweer? Eh eh … kom er even niet op. Maar goed, het belangrijkste is dat De Koets blijft bestaan en in de capabele handen van … dingetje… verdorie … je weet wel … terecht komt. Die ene man, van dat restaurant in hetzelfde steegje. Hè verdikkeme, hoe heet dat restaurant nou? Zo’n Loekie de Leeuw-achtige naam? Met een hoog ‘Asjemenou’ gehalte! Het schiet me even niet te binnen.

    Hoe dan ook, de herinneringen knallen wel door mijn hoofd nu. Heb er toch aardig wat uren een deuk in de bar gehangen. Met overgave mag ik wel zeggen. Je doet het goed, of helemaal niet! Het is zeker 16 jaar geleden inmiddels. Toentertijd was de huidige uitbater (die man met dat aërodynamische hoofd, achternaam had iets met Brussel) nog DJ bij De Pentagon volgens mij. In mijn tijd stond er zo’n gezellig grinnik-echtpaar achter de bar. Van die heerlijke babbelaars. Hij was zo’n moppentapper die hem ook aardig lustte en zij was letterlijk de nuchtere van de twee. De namen? Ik tast nog even in het duister.

    Nou ja, het was toen nog een tijd dat je iemand echt moest versieren, verspreid over meerdere avonden. Het was nog een kunstvorm. Condooms had je niet op zak, want die had je niet nodig tijdens het zoenen. Toch? Ojee!  Je had op zondag nog van die gezellige karaoke-middagen. De tent zat dan bomvol! Soms kwam er iemand die echt kon zingen, maar het grootste deel van de tijd lag je in een deuk bij al dat geschreeuw. En maar zuipen op die zondagmiddag. Geweldig. Je ging beschonken naar huis en viel om 8 uur al in je bed. Zo werd de jeugd opgevoed; op tijd naar bed!

    Op andere zondagmiddagen zat je met vrienden Formule 1 te kijken in De Koets. Niks 2 meter breed plasmascherm! Gewoon de ouderwetse ‘feletisie’. Niet dat het racen me iets boeide destijds. Dat kijken naar in rondjes rijdende mannen interesseerde me geen biet. Dan kon ik ook naar een carrousel gaan kijken. Nope, je was gewoon onder vrienden en er werd stevig gedronken. Bij een crash riep je gewoon verveeld “Oeh .. of … Ahhh”, draaide je om en zei “Barkeep, doe die glazen hier nog een keer vol”. Zo tegen zessen werd er dan gewoon shoarma besteld bij een naburige tent. Die naast de Pentagon. Zo’n klein zaakje. De eigenaar die heette … verdorie .. zo’n hele lieve man? Uit Egypte volgens mij? Ik word gek van die namen! Die meneer kwam het dan gewoon bezorgen, aan de bar. Destijds erg ongebruikelijk, die bezorgservice. ‘SCHMAKELIJK ETEN’ grijnsde hij dan en was er weer vandoor. En wij lekker bunkeren aan de bar, met een biertje en wat luidruchtig geraas op de achtergrond.

    En dan de Carnaval. Holy crap! Druk! DRUK! Beneden liep je letterlijk over de hoofden. Op de bovenverdieping, waar de toiletten zich bevonden, liep je over drollen of stond je tot je enkels in de urine. Who gives a fuck! Het was beregezellig! En dan dat rad, waar je aan kon draaien voor 2.50 gulden volgens mij. Geweldig! Letterlijk een rad van avontuur. Je gaf een zwiep, en wachtte rustig af waar het ding gingen eindigen. Spannend! Eindigde het ding op zwart, dan kreeg je hetgeen er stond (drank) en ging je betalen. Eindigde het op wit dan kreeg je ook wat er stond (alweer drank), maar dan gratis. De zwarte vlakken overheersten, dus meestal was het gewoon ‘Sjing sjing’. Maakte geen drol uit. Venray was modern; de eerste kroeg met een casino. Ons ben HIP! Waar gokte je dan op? Dat er wat te zuipen kwam! Win/win situatie; we hebben het in Venray gewoon uitgevonden.

    Kan me nog herinneren dat ik er een keer op kerstavond was. SCHANDE! :-) Cointreau, sambuca, veel bier met apfelkorn, wijn, dropje, en weet ik wat al niet meer. Living on the edge. Hoe ik thuis ben gekomen? Geen idee! Ik werd in ieder geval niet alleen wakker. Naast mij lag een ontzettende plas kots. Ow, en smakelijk eten voor zometeen trouwens ;-) Ik had wonderbaarlijk genoeg de dekens netjes opzij getrokken, maar er lag keihard aangekoekte spaghetti aan mijn zijde. And a goodmorning to you too darling. Lekker schrapen, de hele zooi in de was en de matras heeft twee dagen in de vrieskoude op het balkon gestaan. Mijlpalen waren het: dat zeg ik!

    Sinds het eigenaarschap van die kale (spleetje tussen de tanden, Prins geweest, die DJ … iets met Brussel) werd het tijdens de kermis helemaal een gekkenhuis. Werkelijk het hele steegje was bezaaid met mensen. Dan kwam er zo’n blonde stoeipoes zingen. Van zo’n tv-programma. Een Bnn-er. Ze kon totaal niet zingen, maar wij mannen zagen in ieder geval twee duidelijke pluspunten in haar kwaliteiten. Ahum. Mijn god, hoe heet dat mens nou?

    Fuck, herinneringen, herinneringen en nog eens herinneringen.

    Helaas heeft al dat gezuip er wel voor gezorgd dat ik moeite heb met namen. Het zij zo.

    Nou ja, nieuwe eigenaren dus. Hoop dat ze ons oude motto in stand houden:
    Alles MAG, niets MOET.

    Hela, wacht ff. MAG.. MOET.

    Mahmut! Dat was de eigenaar van die shoarma tent. Sja, hehe .. eindelijk. Tuurlijk, Hans en Godewien .. dat waren de vorige eigenaren. Verkochten de zaak aan Twan van Bussel die trouwde met Floor. Nou ja zeg, dat restaurant … Gossimijne! Dan zijn de nieuwe eigenaren Stefan Veen en zijn vriendin Samantha.

    Niets mis met dat geheugen van mij! Okay, er is wat alcohol nodig om het op gang te brengen .. maar dan heb je ook wat.

    Voor het feestweekend geldt dus: alles mag en niets moet. Mahmut! Ik heb potdomme honger ineens?

    p.s. die blonde sexbom; weet de naam nog steeds niet. Jij?

    Inmiddels weet ik de naam van die blonde stoeipoes: ‘Bef’. Met dank aan Bram!

    © 2012 – 2014, BrainDump. All rights reserved.

    About BrainDump

    Hersenspinsels en overpeinzingen vermengd met het nodige cynisme en sarcasme. That's me!

    5 Comments

    1. Arno

      30 december, 2016 at 10:10

      Bij Mahmut alles goed!

    2. Bram

      11 december, 2012 at 20:09

      Die blonde was Bef van Ab Normaal. Haar single heette Mama, waar is mijn string. Werd nog in groten getale naar beneden geflikkerd.

      • BrainDump

        11 december, 2012 at 20:12

        Hehe! EINDELIJK! Dankjewel Bram, dat was inderdaad de naam die ik zocht! Ik moet toch eens serieus gaan nadenken over hoe het mogelijk is dat ik een naam als ‘Bef’ in godsnaam kan vergeten ;-)

    3. Nicolle

      27 november, 2012 at 15:42

      Pffff, wat een mooie tijd was dat…en wat een hoop mooie herinneringen..Mooi, mooi, mooi! En mooi geschreven ;-)

      • BrainDump

        27 november, 2012 at 18:49

        Dat waren nog eens tijden! We gaan er maar eens vaker iets over schrijven. Beetje van die verhalen ‘Uit den Ouden Doosch’.

    Leave a Reply

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *