Don't Miss

    De ‘dorpsgekken’ van Venray? (deel 2)

    By on 27 mei, 2013

    In deel 1 van De ‘dorpsgekken’ van Venray kwamen de volgende markante mensen reeds aan bod: Boerke, Hento Fritske, vieze c.q dove Pietje, de joggende jezusbaard, het fietsende meisje, Jopie van Poes Moemel, het pindamannetje en Paulus (opa punk).

    We pakken vandaag de draad op in deel 2 van deze serie, en laten weer enkele prachtige mensen de revue passeren. Op het schilderij dat Venray heet, zijn zij de vrolijke kleuren die het geheel tot leven laten komen. Hun excentrieke voorkomen zorgt voor stemming in de brouwerij!

    Zullen we dan maar?

    Wat te denken van Lei Kuum uit Leunen? De beste man is met name bekend door zijn aparte manier van fietsen. Eerst een voorwaartse beweging waardoor zijn voorhoofd bijna de dynamo raakt, en vervolgens een achterwaartse beweging die zijn kale bol ongeveer op de bagagedrager legt. Een beetje de beweging die een metronoom maakt om een muziektempo aan te geven. Maar goed, het werkt wel want Lei gaat echt als een speer op zijn fiets. Vroeeeeemmmm. Wat dat betreft kan je hem zo in de boot van Holland Acht zetten op de komende olympische spelen. Hij heeft dan weliswaar de roeibeweging niet uitgevonden, maar hem uiteindelijk wel geperfectioneerd. Op een fiets! Olympisch goud ligt voor het grijpen! Het Holland Heineken House kan zich vast opmaken voor een dolle avond.

    Vieze Jantje. Een echte heer met een mooie hoed op de bol. Hij ging geregeld voor een ditje of datje langs bij schoenmaker Lucassen; voor een afgesleten zool, loslatend stiksel of gewoon een paar nieuwe schoenveters. Hij werd dan netjes geholpen door de vriendelijke eigenaresse, en Jan dacht dan “Tja, nou ik hier toch ben …..?”.  Zo’n beetje dat idee van de RVS reclame “Ik durf het bijna niet te vragen, maar mag ik even …”.

    ‘Mag ik heel even aan uw borsten komen?’ floepte Jan er dan uit, met een dikke smile erbij :-) Een charme offensief! De geschrokken eigenaresse sloeg dan verschrikt de handen voor de dames. ‘Eh eh eh … wablief!?’. Verdorie Jan, weer te hoog ingezet. Snel kiezen voor een lagere inzet: ‘Heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel even maar????’.

    Maar goed, toch een echte heer als je het vooraf gewoon netjes vraagt. Ik doe dat meestal pas achteraf. Honk honk!!!

    Gouden Standbeeld (Geert). Voor een gouden standbeeld hoef je niet naar La Rambla in Barcelona. Ben je gek! Voor een echt unieke ervaring, een wereldprimeur, moet je in Venray zijn: het eerste bewegende gouden standbeeld ooit! Urenlang onbeweeglijk staan kan iedereen, daar is natuurlijk geen kunst aan. Nee, nee, er moet een verrassingselement bij. En wat verwacht het publiek niet als je een standbeeld ziet? Juist, dat het beweegt! Een gat in de markt. Toch geen standbeeld dus? Is het magie? Neen! Het is Geert! Briljant.

    Dan loopt daar weer zo’n argeloze huisvrouw door de winkelstraat en staat er zo’n met goud besmeurd gezicht met dito kostuum op een kistje niet stil te staan. Je schrikt je natuurlijk kapot. Hij beweegt net zoveel als jij en kijkt je gewoon na? Perfecte synchronisatie! In de voorbijgaan wordt een van die gouden grijpers opengevouwen ‘Mevrouw, kleine bijdrage?’. Ieks, HET praat!!! Tja, je kan niet anders dan al je zuurverdiende spaargeld aan de man te geven; wat een artiest. Nog nooit een standbeeld zo goed niet zien stilstaan.

    Maar er zijn ook van die dagen dat Geert geen zin heeft in dat stijve gedoe. Het gouden pak wordt dan aan de wilgen gehangen en maakt plaats voor een ruiger tenue. Opeens weet je het: je wordt straatmuzikant. Gewapend met gitaar of blokfluit ga je voor Bakker Bart je gehele reportoire aan hemelse klanken ten gehore brengen, gehuld in witte sokken en jezus sandalen.  Een beetje hengsten tegen die snaren of proesten tegen die fluit, en de klinkende munten vallen massaal in het kleine houten bakkie op de grond. Geert rocks your socks off….  including your Jesus sandals! Ik voorspel dat binnenkort iemand bij Bakker Bart de ‘Geert special’ komt bestellen. Je hebt dan de keuze uit een keihard broodje met bladgoud (broodje standbeeld) of een extra grote pistolet met noten (broodje blokfluit). Smakelijk eten!

    Voor een sanitaire stop maakt Geert gretig gebruik van de omliggende winkels, waar hij ook nog gratis kleding probeert te ritselen… met de naam van de winkel erop. Je moet dus niet vreemd opkijken als je een wandelende reclamezuil ziet met een fel groene jas (met opdruk) en een bijpassende roze muts van … hoe kan het ook anders … Bakker Bart. Over een kleurrijk figuur gesproken!

    Op de weg naar huis zit Geert met zijn neus bijna tegen het stuur geplakt; een beetje zoals Lei Kuum dat doet. De achterwaartse beweging heeft Geert echter nog niet onder de knie. Geeft niets jongen, oefening baart kunst, en je hebt baas boven baas. Lei Kuum is a cycling God!

    Over God gesproken …

    Vrouw Kapelleke of Bidmevrouwtje. Een echte geloofsfanaat. Ik zie haar nog zo in het parkje aan de Paterslaan voor het Jezus beeld liggen. Languit gestrekt voor de lieve Heer, met de snufferd naar beneden gericht.  Waarschijnlijk in een goed gesprek verwikkeld met een van God’s scheppingen: een mier of een verdwaalde grasspriet ofzo. “Ja, ja, wat ben je mooi. Je bent een creatie van God!”. Nadat het beeld door haar was gereinigd met chloor en voorzien van een dot bloemen, was het tijd om winkelend Venray te gaan bekeren. Gewapend met een kruis om de hals kreeg je van haar in het voorbijgaan een ‘God gelooft in U’ als begroeting. ‘Ik geloof er niets van’ floepte er bij mij dan geregeld uit … hetgeen me niet in dank werd afgenomen :-(

    Eenmaal in de winkelstraat liep ze met haar sluike grijze haar en kibboets outfit menig winkel binnen om deze even te gaan inzegenen. Een hoop gedoe met takken en het nodige geprevel, maar daarna was de winkel natuurlijk wel ‘Goedgekeurd door God’. Je kreeg nog net geen bijpassende sticker op de deur. Voorheen kon een verdwaalde Engelse toerist nog zeggen ‘you sell a lot of crap’, maar vanaf dit hemelse moment mocht je van hogerhand ze van repliek dienen: ‘No Sir, we sell a lot of HOLY crap’. Ik bedoel maar!!

    Tussen al die inzegeningen en preken door werden de benodigde boodschappen in het dorp gescoord. Veelal gaf ze dan 10 cent fooi ‘voor het kindeke jezus’. Maar die centen kreeg je niet zomaar, daar moest je wel wat voor doen. Ze dreef menig winkelbediende tot waanzin met een ware speurtocht naar biologische producten. Deed de kassière deze vervolgens netjes in een plastic tas dan werd ze terstond uitgefoeterd. Het moest in papier worden ingepakt. En was de kassière inmiddels zo confuus dat ze in de verwarring de boel wilde dichtplakken met plakband … dan werd ze wederom op de vingers getikt. Je mocht het met touw dichtbinden. Oh, en naar die 10 cent kon je inmiddels wel fluiten. ‘God zij met U en een goedemiddag’.

    Ze maakte het helemaal bont toen ze bij de Rabobank een spaarrekening wilde openen voor het kindje Jezus. Zo’n bankbediende moest dan natuurlijk even flink op de lip bijten om niet uit te barsten in lachen. Toen haar te verstaan was gegeven dat dit onmogelijk was liep ze pissig naar buiten, om een paar dagen later weer terug te keren met dezelfde vraag. Uiteindelijk heeft de Rabobank haar een boeketje gladiolen aangeboden, met de excuses dat ze niet aan haar verzoek konden voldoen. Vrouw Kapelleke knakte de bos doormidden en verliet vloekend het pand. ‘Achterlijke gladiolen..’ en ‘God zij met U’. Elvis has left the building!

    Zou het een slinkse poging van haar zijn geweest om een herhaalde wederopstanding te forceren? Want laten we eerlijk zijn: het zou de enige manier voor het kindje jezus zijn om het spaargeld te kunnen pinnen.

    Vermoedelijke pincode: 2636 .. oftewel …

    A-M-E-N

    [Met dank aan Jeannette N, Jeannette S en Ingrid voor de input]
    
    

    © 2013 – 2014, BrainDump. All rights reserved.

    About BrainDump

    Hersenspinsels en overpeinzingen vermengd met het nodige cynisme en sarcasme. That's me!