Don't Miss

    Carnaval Venray 1980-1990 (deel 1)

    By on 2 februari, 2013

     

    Ding-dong, de vastelaovend staat weer voor de deur. Tegenwoordig denk ik dan: ‘Mooi laten staan!’, en dat terwijl ik vroeger toch een echt carnavalsbeest was. Het was een tijd dat ik vier dagen lang 20 uur lang uit mijn plaat kon gaan, en er dan nog toonbaar uitzien. Vandaag de dag kunnen ze me na 1 avond al opvegen, samen met de rest van de achtergebleven confetti. Dan ontwaak ik met een bonkende kop, een paar gezwollen doppen en een nauwelijks hoorbare stem. Wat gerochel en gepiep; veel meer is het niet. Ik denk nu geregeld met weemoed terug aan de periode dat ik nog wel die die-hard Piëlhaas was. Weemoed omdat veel van die mooie herinneringen onlosmakelijk zijn verbonden aan inmiddels onherkenbare of verdwenen locaties. Tijd om weer even terug te gaan naar de Carnaval tussen 1980 en 1990. Ga je mee?

    1980: Een stuiterend kind van 14 jaar
    Overdag vertoefde je als kind eigenlijk gewoon in de Schouwburg, maar in de avonduren was er maar één plaats waar je diende te verschijnen: de jeugdtent. Deze stond destijds op het Gouden Leeuw terrein. Je weet wel, waar naderhand een parkeerplaats kwam en waar nu een berg appartementen is verrezen. Ik zeg nu wel appartementen, maar eigenlijk is het één grote echoput. Een soort van spookstad. Maar goed. Daar waar kinderen nu al vroeg sexueel actief zijn waren we dat in die tijd eigenlijk vrijwel niet. Althans: IK niet. Nog niet geheel droog achter de oren zullen we maar zeggen. Gewoon een snotkuiken in afwachting van het eerste okselhaar. Het idee alleen al! Zo’n stuiterende puber die keihard ♫ Mien Billekes Jeuken ♫ stond mee te zingen, maar geen idee had dat het over een familienaam ging. De woorden ‘billen’ en ‘jeuken’ waren voldoende om als een idioot door de tent te gaan springen. Ergens wist je dan een snorretje of sneeuwwitje te scoren (cola c.q. 7-up met een druppel bier erin). Je hoorde er zowaar bijna bij, maar niet heus. Daarna in een cirkel hossen. Als een harmonica ging de boel dan op en neer. En dan maar hopen dat het leuke meisje met de vlechtjes tegenover je zou staan .. voor de nodige speelse blikken. Dan had je tenminste afgelopen zomer niet voor niets naar haar zitten knipperbollen bij het gemeentelijke buitenbad.

    1982: Het leven begint bij de leeftijd van 16
    Joehoeeeee. Eindelijk zestien :-) Je had als kind al enkele jaren tandenknarsend moeten incasseren dat je ’s avonds niet naar de schouwburg mocht. De magische leeftijd van 16 was je toegangsticket. De deuren werden nu ineens voor je geopend, en je stapte een andere wereld binnen. Uiteraard vooraf wel even een passe-partout scoren bij de kassa voor ƒ12,50. De afkoopsom voor 4 dagen toegang tot het heilige der heiligen. Achter de oren was inmiddels alles droog: het feest kon beginnen! Eenmaal binnen ging het carnavalsgeld grotendeels meteen op aan bonnen. Zuipen kreng! Je brak bijna je nek over de aanwezige jeugd die veelal getooid was in stofjassen en overalls. Binnen de kortste keren waren de ramen (enkelglas) kletsnat en beslagen, ten gevolge van de hijgende en hossende massa.  Met een beetje geluk stond je niet veel later de nodige tong gymnastiek te beoefenen met een leuk meisje. En met een beetje pech was dat nou net een meiske dat jouw tong ergens achter in je keel aan het zoeken was. Je kent het wel: een keiharde opgraving. YUK! Tussendoor dronk je dan een bier uit glas. Jazeker .. glas .. dus niet de vandaag de dag gebruikelijke plastic nageboorte.

    Van al dat gelebber kreeg je natuurlijk ook een keer honger. Je nam een stempel op je klauwen in ontvangst bij het verlaten van de zaal, en eenmaal buiten was de blik dan direct naar links gericht: Automatiek Volleberg (tegenwoordig “De Eetkamer”). Een hok van 3 x 3 meter voor de hartige hap. Binnen had je in de rechterhoek vastgeschroefde tafels (buffet) met daaronder vastgeschroefde draaikrukjes. Recht vooruit had je een wand met kroketten, frikandellen en een sporadische bami- of nasibal, die vanachter een klein raampje naar je lagen te gluren. Een gulden in de gleuf en even later had je zo’n lekker slappe in je handen: frikandel welteverstaan! Links van de automaat was nog een heel klein luikje waar je de friet kon bestellen. Daarvoor moest je dan wel eerst bukken anders kon men je snotkop niet zien. Peek-a-boo! Je moest er natuurlijk niet te vaak komen, want je zou er zo een hernia aan overhouden. Indien het te druk was in de automatiek dan liep je snel even naar snackbar Petri in de Grote Straat. De gescoorde buit namen we dan mee naar het kunstwerk dat voor de schouwburg stond (Het ‘Spelement’). Op dat prachtige bouwwerk zat je dan lekker het ene frietje na de andere in je gevel te proppen.

    Overdag ging je uiteraard de optocht bekijken. Wij deden dat meestal op het Schouwburgplein. En nee, dan bedoel ik niet die lege pizza met verdwaalde fontein die ons dorp nu ontsiert! Wij keken destijds de optocht bovenop de afdaken die ons mooie plein zo’n gezellig karakter gaven. Als een stel apen klommen we via de palen omhoog, waarna we met onze reet lekker op de rand gingen zitten. Perfect uitzicht. Weet je het nog? Ons plein? Met aan de zijkant (Schoolstraat) de jeugdbibliotheek?

    schouwburgplein

    Iedere keer als ik de foto zie maakt mijn hart eerst een klein sprongetje, om vervolgens met een knal op de grond te smakken. Wat een schande dat zowel het ‘Spelement’ als ook dit plein in 1992 naar de knoppen zijn geholpen en ingeruild voor de grootste rolschaatsbaan van Europa. Zucht! Foei gemeente Venray. Foei. Ik mis die aanblik nog tot op de dag van vandaag. Snif.

    Wat een unieke tijd was het toch ook! Er komen zoveel herinneringen naar boven dat het teveel gaat worden voor 1 verhaal. Misschien ben jij net als ik wel even toe aan een rustpauze en hervatten we deze reis door het vastelaovend verleden over enkele dagen?

    Of had je nog wel puf gehad voor de rest??

    1984 – 1990 volgt dus binnenkort … mocht er animo voor zijn.

    Alaaf!

    Deel 2 van dit verhaal vind je hier.

    © 2013 – 2015, BrainDump. All rights reserved.

    About BrainDump

    Hersenspinsels en overpeinzingen vermengd met het nodige cynisme en sarcasme. That's me!

    20 Comments

    1. jules

      5 februari, 2013 at 09:52

      Carnaval in venray was voor mij ook uit je dak gaan in het free wheelin! Nog nooit zoiets meegemaakt! Popmuziek met carnaval! Tot het einde blijven en ’s ochtends vroeg om 10:00u er weer staan met bier in mn hand,jammer dat dat er niet meer is,gelukkig is er ook het menkoor uut mastricht,mien rozebledje en tatuutatuu,hahaha de groeten van jules

    2. Bolle

      4 februari, 2013 at 23:10

      Top verhaal heb er van genoten van dit stukje jeugd sentiment :-)))

      • BrainDump

        5 februari, 2013 at 07:39

        Altijd leuk om te horen Bolle ;-) Gouden tijden met mooie herinneringen.

    3. Maurits Schwachöfer

      4 februari, 2013 at 22:07

      Weer een prachtig en herkenbaar verhaal! Het is bijna zaterdag kerel en dan gaan we er weer volop tegenaan! Ik zeg alaaaaaf

      • BrainDump

        5 februari, 2013 at 07:38

        Jazeker, er vol tegenaan … hangen! Die bar dus.Kijken of ik die deuk van vorig jaar nog kan vinden. Uitdiepen die handel.

    4. Serge Koenen

      4 februari, 2013 at 15:58

      Dat harmonica-hos-idee en die vlechtjes… één en al herkenning hoor :) Denk toch dat sommige dingen in ieder geval tot begin jaren negentig niet zijn veranderd.. Al gingen wij naar Panken friet eten en bij de snackcorner een milkshake scoren. Tot een mij onbekende, iets oudere dame (14, ik 12) mij vroeg of ik kon ‘theezetten’.. Nee, helaas, ik had niet zo 1-2-3 een waterkoker bij de hand.. Haha wat was ik toch een gekkerd.. Nee of ze even met me kon tongzoenen.. dus met haar tong in mijn mond en dan .. ‘GETVER’dacht en zei ik toen hardop.. Kon zo zien dat het nu al een afgelikte boterham betrof en dat ze in niets leek op dat leuke mupke in de jeugdtent.. Maarr.. ook dat is gelukkig later toch n keer goedgekomen.. Heb ik haar s even laten zien wat ‘theezetten’ was; afgelikten bòtteram da’k zie nondepie haha ;)

    5. Betsy Koenen Klomp

      4 februari, 2013 at 14:23

      Ik kon mij die overkapping rechts op de foto helemaal niet meer herinneren,vreemd. Wel een leuk stukje. Het waren voor ons zware dagen, overdag met de kinderen en s’avonds tot diep in de nacht vasteloavend vieren dat begon donderdags al Hazinnenavond,vrijdags met de kinderen op school verder iedere dag, woensdag herringschelle bij Truus en donderdags herringschelle bij het mannenkoor. Dan was de week vol-lol. En ik kei kapot haha.

      • BrainDump

        4 februari, 2013 at 18:19

        Tja Betsy, vind je het gek dat je na zo’n week kapot was? Dat waren we allemaal vrees ik. Het was een goede investering in een berg prachtige herinneringen.

    6. Vincent

      3 februari, 2013 at 16:51

      Zo herkenbaar….en alweer prachtig mooi verwoord! Kan niet wachten op het vervolg!

      • BrainDump

        4 februari, 2013 at 18:17

        Thanks Vincent. Coming up next: In Den Engel, Truus, Hento bar, en nog een paar ‘lost memories’ :-D

    7. Marlie

      3 februari, 2013 at 14:27

      Mooi geschreven weer. Vergeten herinneringen zijn weer naar boven gehaald. Chapeau!!

      • BrainDump

        4 februari, 2013 at 18:16

        … en deel 2 van die herinneringen is al in de maak Marlie.

    8. May Volleberg

      3 februari, 2013 at 10:58

      Erg leuk gewschreven en een prachtige foto!

      • BrainDump

        4 februari, 2013 at 18:15

        Bedankt May! Tja, die foto .. je kan het plein proberen te omschrijven maar dat plaatje maakt ineens alles duidelijk. De herinneringen kwamen bij mij direct naar boven knallen, en kennelijk was ik niet de enige ;-)

    9. hub(er) clephas

      3 februari, 2013 at 10:47

      Fijn om de jaren tachtig op deze wijzen weer te beleven, zie het tijdens het lezen weer allemaal voor me. Vanuit de schouwburg, voor het naar huis gaan, vette hap bij `automatiek` Volleberg.

      • BrainDump

        4 februari, 2013 at 18:13

        Kijk! Toch weer leuk dat je als voormalige Prins EN Vorst nog steeds kan genieten van de herinneringen aan de oude Vastelaovend.

    10. marc weijmans

      3 februari, 2013 at 10:47

      wacht met spanning op de rest van het zeer herkenbare mooie verhaal

    Leave a Reply

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *