Don't Miss

    Bromsnor praat in de WIJ-vorm

    By on 6 september, 2012

    Als jong ventje moest ik naar school. Ik was al aan de late kant en dan neem je gewoon een afkorting. Eenrichtingsstraat. Verkeerde rijrichting, en ook nog eens over de stoep.

    Halverwege staat Meneer de Agent. Bromsnor. Hij was in gesprek met iemand, en moest zich even doen gelden. Ik snap het wel overigens… het is niet leuk de pispaal te zijn geweest op school. Je wordt agent. Wraak! Je komt er pas later achter dat je van je ergernis je beroep hebt gemaakt! Je bent nog steeds een pispaal .. maar nu met een blauwe muts op de knar. Nu HEB je een knuppel en je BENT er nog steeds een!

    Hij steekt de hand op : ‘HALT’.

    Ik stop netjes.

    ‘Wat denken wij dat we aan het doen zijn?’

    Ja hoor, de WIJ-vorm. Altijd een hekel aan gehad, en ik was toen ook al wars van dom autoritair gedrag. Bromsnor kon het krijgen! EIKEL!!!!!

    “Wij gaan naar school, wij willen een echt beroep uitoefenen later!”

    ‘En wij dachten dat we hier mochten fietsen?’

    “Wij dachten van niet, maar wij hadden haast, en wij vonden een kortere weg. Vandaar!”

    ‘Dan gaan wij maar eens een bekeuring uitschrijven!’

    “Dat moeten WIJ dan maar doen als WIJ niets beters te doen hebben!”

    Helaas, onze blauwe pet heeft EN zijn boekje voor bekeuringen niet bij zich, EN is de pen vergeten.

    Hij vraagt me of ik een pen bij me heb!?????

    “Uhu. Wat denk je zelf?”

    Had er graag een in zijn hersenen geduwd! Nou kan ik aardig goed mikken, maar zoooooo’n klein oppervlak is bijna niet te vinden, laat staan te raken.

    Hij leent een pen van de gesprekspartner en noteert alles op een papiertje. Hij zou de bekeuring wel even bij mij thuis bezorgen en mijn ouders vertellen dat ik brutaal was geweest.

    ‘Je kunt gaan, lopend!’

    Ik spring gewoon op de fiets en kar in een noodgang naar school.

    “WIJ hebben haast!”

    Bij thuiskomst staat pa op mij te wachten. Met een lach? Hij vertelt dat er een agent aan de deur was verschenen om een bekeuring te brengen.

    ‘Die had het wiel niet uitgevonden’ zei mijn lieve vader.

    “Het buskruit ook niet” was mijn antwoord.

    Pa en ik beiden in een deuk. Die geweldige vent snapte echt meteen hoe een en ander was verlopen. Hoewel mijn pa een erg nette man was … kon hij mijn reactie wel waarderen. Ook hij had een hekel aan regelneukers.

    ‘Als jij een keer de auto wast zal ik de bekeuring betalen’ zei mijn vader.

    Daarmee was de kous af.

    Tja mijn pa …. wat een prachtige man.

    © 2012 – 2014, BrainDump. All rights reserved.

    About BrainDump

    Hersenspinsels en overpeinzingen vermengd met het nodige cynisme en sarcasme. That's me!